Δεν είναι σήμερα καιρός να αναπαράγουμε σε όλες τις κλίμακες την τακτική του Κουτσουμπιστικού Κόμματος Ελλάδας (Μαϊλικού-Παπαρηγικού).
Δεν μας επιτρέπουν οι συνθήκες, και οι διεθνείς και οι εσωτερικές, από τη μια να κάνουμε αναλύσεις δυσοίωνες και απελπιστικές και από την άλλη να στεγανοποιούμε τα....ταπεράκια μας έτσι ώστε να μην αλληλεπιδρά, το εκάστοτε "περιεχόμενο" του τάπερ, με το περιβάλλον του!
Οι σοβαροί άνθρωποι καταλαβαίνουν ότι όσο "μεγάλης αξίας" κι αν είναι το περιεχόμενο του τάπερ, εφόσον δεν αλληλεπιδρά με το περιβάλλον του, εφόσον δεν "ανταλλάσσει ύλη" μαζί του, είναι σαν να μην υπάρχει!
Όλοι οι Αριστεροί, ακόμα και ο Κουτσούμπας ή ο Σακελλαρίδης, θα έπρεπε να το ξέρουν χρόνια τώρα. Αλλά εν πάση περιπτώσει, το κύμα σηκώνει όλα τα σκαριά, σηκώνει και τους φελλούς.
Θα γράψω μερικές κουβέντες σε πρώτο ενικό πρόσωπο. ΜΗ νομίζετε ότι ετοιμάζομαι να σας ζητήσω κανενός είδους ψήφο. Θεός φυλάξοι!
Θα μιλήσω προσωπικά γιατί είμαι ένας πολίτης και ΔΕΝ εκπροσωπώ κανέναν άλλον πέρα από τον εαυτό μου.
Είμαι, λοιπόν, παιδιόθεν, υπέρ των δημοκρατικών και εθνικο-απελευθερωτικών μετώπων.
Υπέρ των ευρύτερων συμμαχιών.
Υπέρ των κινημάτων με τους μεγάλους στόχους για εθνική ανεξαρτησία και κοινωνική απελευθέρωση. Εξακολουθώ να πιστεύω
α) ότι η Ελλάδα παραμένει εξαρτημένη χώρα, με μειούμενη μάλιστα εθνική κυριαρχία, οπότε πρέπει να παλεύουμε τώρα σε αυτή την κατεύθυνση που πάλευε χρόνια η Αριστερά.
β) ότι στην πάλη αυτή, έχει συμφέρον αντικειμενικό να ενταχθεί η συντριπτική πλειονότητα των Ελλήνων.
Όλοι εκείνοι που πάσχουν από την εξάρτηση και την ταπείνωση της χώρας έχουν πραγματικό συμφέρον από μια Νέα Ελλάδα της τιμής της λευτεριάς, λυτρωμένη από κάθε ξενική εξάρτηση, με έναν πραγματικά λαϊκό ελληνικό πολιτισμό. Ισχύει αυτό είτε το συνειδητοποιούν είτε όχι. Είτε είναι διατεθειμένοι να το παλέψουν είτε είναι διατεθειμένοι να προσκυνάνε τον ΜΗτσοτακισμό προκειμένου να λύσουν τα προβλήματά τους δια της ρουσφετολογικής οδού ξεφτιλιζόμενοι έτι περαιτέρω...
Αντιλαμβάνομαι την Πολιτική ως ένα είδος πολέμου. Και τον πόλεμο ως συνέχεια της πολιτικής με άλλα μέσα.
Συνεπώς έχω από την δεκαετία του 1970 σαφή αντίληψη ότι, η Πολιτική διέπεται από τους νόμους της Στρατηγικής και της Τακτικής.
Αντίθετα, μου προκαλούν την απέχθεια και τον χλευασμό απόψεις είτε πουριτανικές που πρέπει να τις κάνει κανείς πολιτικό πρόγραμμα και να τις εφαρμόσει μια κι έξω είτε ναρκισσιστικές που χρησιμεύουν σαν πιστοποίηση αγωνιστικότητας και ISO του τάχα επαναστάτη.
Θυμίζω ότι, ενώ κάποιοι κάνουν κουτσά-στραβά μεταρρυθμίσεις ο Κουτσούμπας με τους γραφειοκράτες του ΔΕΝ κάνει καμία επανάσταση! Απλώς κοιτάει.
Θυμίζω επίσης ότι στις εκλογές του 2012 μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να μην έκανε συμβιβασμό αλλά για τον λαό ήταν το ίδιο εφόσον τον συμβιβασμό τον έκαναν άλλοι και με χειρότερους για τον λαό όρους.
Κοντολογίς, είμαι με την άποψη ότι, τους στρατηγούς της Αριστεράς τους θέλουμε και για τις νίκες και για τις ήττες. Και για την πλημμυρίδα και για την άμπωτη του κινήματος. Και για την επίθεση και για την άμυνα αλλά και για την υποχώρηση και την Μεγάλη Πορεία της ολικής ανατροπής των συσχετισμών.
Είμαι υπέρ της κλιμάκωσης.
Υπέρ της μέγιστης ευελιξίας.
Υπέρ των συνεχών ελιγμών και της κίνησης.
Υπέρ της συγκέντρωσης των δυνάμεων στον κρίκο που θα μας δώσει τον έλεγχο της αλυσίδας, που θα προκαλέσει ένα ρήγμα στον αντίπαλο, που θα δημιουργηθεί ένα "πάτημα" για μια περαιτέρω διάσπαση του μετώπου.
Είμαι υπέρ των ΕΦΕΔΡΕΙΩΝ! Της αέναης συγκέντρωσης νέων δυνάμεων, υπέρ της εκπαίδευσής των, υπέρ της σχεδιασμένης, σε χώρο και σε χρόνο, διάθεσής τους στη μάχη και όχι στην από την αρχή κατασπατάλησή τους.
Είμαι υπέρ των σταδίων, των ποσοτικών αλλαγών που κάποια στιγμή οδηγούν στις ποιοτικές αλλαγές και τα άλματα.
Δεν φλερτάριζα ποτέ με τον τροτσκισμό και οι φαμφάρες του που επανέρχονται από το παράθυρο μου προκαλούν τον γέλωτα όταν δεν μου προκαλούν το μένος.
Τούτων όλων δοθέντων,
Θεωρώ κάθε κίνηση κατά του κυρίου αντιπάλου του ΜΗτσοτακισμού, καλή και χρήσιμη κίνηση. Υπ' αυτή την έννοια και με επιπλέον δεδομένο ότι πρόκειται για γνήσιο και αυθόρμητο λαϊκό κίνημα υπό εξέλιξη σε ανώτερες ποιότητες, θεωρώ θετικό και ευπρόσδεκτο το κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού.
Δεν θα είμαι εγώ που θα προδικάσω το μέλλον του ενός ή του άλλου σχηματισμού και δεν θα σπεύσω να μαντέψω από τώρα αν θα πουν ΝΑΙ ή ΟΧΙ στη συνεργασία την κρίσιμη στιγμή. Ας το κάνουν μόνοι τους και ας τους κρίνει ο.. Λαός.
Δεν θα απορρίψω από την αρχή την εθνική ενότητα αλλά θα παλέψω για τη συγκέντρωση όλων των δυνάμεων μπροστά στον κύριο αντίπαλο της προόδου της χώρας. Αν τορπιλίσουν άλλοι την εθνική ενότητα στα πρόθυρα ενός μεγάλου παγκόσμιου πόλεμου, ας πάρουν το κρίμα στον λαιμό τους.
Συνεπώς δεν θα απορρίψω κατ' αρχάς και κατ' αρχήν το Μανιφέστο του ΙΝΑΤ. Θα το θεωρήσω ως βάση για συζήτηση.
Και θα επισημάνω μερικά πράγματα.
Σε τούτο το σημείωμα και σε μελλοντικά.
1) Το ΙΝΑΤι βγάζει μάτι! Το λέω για αυτούς τους μεγάλους μπολσεβίκους που δεν βολεύονται με λιγότερο επαναστατικό ουρανό εδώ και 36 χρόνια αλλά δεν είδαμε και το φως της Επανάστασης. Αν μιλάς για την Επανάσταση και φιλολογείς, δεν σημαίνει ότι είσαι επαναστάτης γιατί απλούστατα επί 36 χρόνια δεν κατάφερες ούτε τις συλλογικές συμβάσεις να σώσεις. Αυτά τα "ΚΚΕ ισχυρό -δύναμη για τον λαό", μέσα από το τάπερ του Περισσού, τα ακούω βερεσέ.
2) Το ΙΝΑτι όμως θολώνει και το μυαλό. Και απ' ό, τι βλέπω με τις πρώτες ματιές, οι καθηγητάδες ετοιμάζονται να πάρουν τον Τσίπρα στον λαιμό τους. Για άλλη μια φορά. Αν και την πρώτη τον πήραν στον χοντρό τους σβέρκο οι τόσες συνιστώσες.
Οι καθηγητάδες λοιπόν. Ευτυχώς που το υπογράφουν φαρδιά πλατιά. Κάτι είναι κι αυτό. Γι' αυτό, δεν θα το θεωρήσω ντε και καλά τον τελευταίο, επί του προοιμίου, λόγο του Αλέξη Τσίπρα. Δεν θα τα βάλω μαζί του. Αλλά οι καθηγητάδες ας φυλαχτούν...
-Ρούχου!!! θα αναφωνήσω στα αρβανίτικα και κανα δυο θα εννοήσουν.
3) Γιατί το ΙΝΑΤι θα τον πάρει στο λαιμό του;
Μα είναι δυνατόν, με δύο πολέμους δίπλα μας, με τους Αμερικανούς να διαλύουν το ΝΑΤΟ και την ΕΕ και οι καθηγητές να σφυρίζουν αδιάφορα συζητώντας όλα τα άλλα εκτός από το πρώτο ζήτημα που ανέκαθεν συζητούσε η Κεντρο-Αριστερά πρώτο-πρώτο;
Είναι δυνατόν να μη τίθεται καν το ζήτημα;
Και παραπέρα..
Εφόσον οι συσχετισμοί παγκοσμίως αλλάζουν και οι παλιές συμμαχίες αμφισβητούνται ή χρεωκοπούν εμείς τι θα παραστήσουμε; τους αφελείς;
Είναι δυνατόν ο Τουσκ να μας έχει πατήσει στο λαιμό στα πλαίσια της προετοιμασίας τους για πόλεμο με τη Ρωσία και μεις να πάμε σήμερα και να γινόμαστε ουρά του στην πυρπόληση του παντός;
Είναι δυνατόν να νιώθουμε ασφαλείς σε μια συμμαχία που μας έχει καταστρέψει κι εμείς να ανοίγουμε την πόρτα σε όλους που φεύγουν χωρίς καν να θέτουμε έναν κάποιο έστω σκεπτικισμό;
Αύριο μεθαύριο θα καταργηθεί η ομοφωνία. Τι θα κάνουμε;
Θα συρθούμε πίσω από την...Κάγια Κάλλας;
Είναι δυνατόν οι πολιτικές δυνάμεις της πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής να σύρονται πίσω από τις στρατηγικές του Σιωνισμού; Να μην κάνουν κουβέντα για τους BRICS το νέο "κίνημα των Αδεσμεύτων";
Συνεχίζεται...