Γιώργος Μιλτ. Σαλεμής
Δεν μου προκαλεί έκπληξη. Μου προκαλεί αγανάκτηση!
Δεν μου προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι κάποιοι «αριστεροί» πάθανε υστερία και επιτίθενται με τόση χαιρεκακία και μικροψυχία στην κ. Μαρία Καρυστιανού, από την ώρα που οριστικοποιήθηκε ότι θα φτιάξει κόμμα και θα διεκδικήσει την κυβερνητική εξουσία.
Και με τι επιχειρήματα!!! Αν μπορεί κανείς να χρησιμοποιήσει αυτή τη λέξη.
Δεν μου προκαλεί έκπληξη γιατί, η Αριστερά, χρόνια τώρα, κυρίως μετά από το 1990, μπολιάζεται και νοθεύεται συστηματικά με ιδεολογικά και πολιτικά στοιχεία τέτοια, τα οποία τελικά, την μετατρέπουν στο αντίθετό της. Και οι κλασικοί του Μαρξισμού μάς είχαν προειδοποιήσει σχετικά πολύ-πολύ νωρίς. «Κάθε κοινωνικό φαινόμενο, κάτω από ορισμένες συνθήκες, μπορεί να μετατραπεί στο αντίθετό του!»
Θα είναι κουραστικό να κάτσω και να πιάσω ένα-ένα τα επιχειρήματα του καθενός και να τα αντικρούσω. Απλώς θα θυμίσω μερικά στοιχεία εκείνης της πολιτικής της Αριστεράς που την ανέδειξε σε παράγοντα προόδου της κοινωνίας και την αξίωσε να πρωτοστατεί στους αγώνες επί έναν αιώνα, να επηρεάζει τα πολιτικά πράγματα, πάντα προς το συμφέρον των πολλών, ακόμα και όταν η παρουσία της απαγορευόταν με «νόμους» και οι αγωνιστές της βρίσκονταν στις εξορίες εντός και εκτός συνόρων.
Α. Από την αρχή του εργατικού κινήματος και των κινημάτων γενικά, η έγνοια της Αριστεράς ήταν να πείσει ότι τα αυθόρμητα κινήματα, οι διάφορες πράξεις και δράσεις αντίστασης στον ανερχόμενο και επιθετικό καπιταλισμό, δεν αρκούν από μόνες τους να λύσουν τα προβλήματα που αυτός δημιουργεί. Ο Ένγκελς, πχ, από το 1844, όταν έγραψε το μνημειώδες έργο του «Η κατάσταση της Εργατικής Τάξης της Αγγλίας», μνημειωδέστερο κατά την ταπεινή μου γνώμη και από το Κομμουνιστικό Μανιφέστο, οριοθετείται έναντι των Χαρτιστών ακριβώς σε αυτό το ζήτημα.
Οι Χαρτιστές ήταν μαχητικότατοι! Σκληροί προλετάριοι μαχητές με αγώνες και θυσίες. Όμως δεν έθεταν το ζήτημα της κυβερνητικής εξουσίας. Δεν τους ενδιέφερε. Προσπαθούσαν «από τα κάτω» να αποσπάσουν κατακτήσεις. Σύντομα όμως έβλεπαν ότι, ακόμα κι όταν νικούσαν και αποσπούσαν τέτοιες κατακτήσεις, είτε ανακαλούνταν με άλλους νόμους είτε καταστρατηγούνταν με λογής-λογής τερτίπια. Έτσι το πρόβλημα ξαναεμφανιζόταν στην ίδια ένταση ή ακόμα χειρότερη μορφή.
Πολλές δεκαετίες, και οι δύο Γερμανοί διανοητές και οι επίγονοί τους με προεξάρχοντα τον Β.Ι. Ουλιάνοφ (Λένιν), αγωνίζονταν «να μπολιάσουν» τα αυθόρμητα κινήματα αυτά με την πολιτική πάλη για την κυβερνητική εξουσία στην αρχή και για την συνολική εξουσία στη συνέχεια. Διότι κυβερνητική εξουσία και συνολική εξουσία δεν είναι κάτι το ταυτόσημο. Το ένα δεν συνεπάγεται το άλλο!
Όχι μόνο δεν χολιάζονταν που υπήρχαν αυτές οι «προκαταλήψεις», έτσι τις έλεγαν, στις προσφάτως ριζοσπαστικοποιημένες μάζες της εποχής τους, όχι μόνο δεν τις κακολογούσαν τις μάζες αυτές αλλά τις χαίρονταν και τις επαινούσαν και πάντα φρόντιζαν, ως πολιτική πρωτοπορία, ως πολιτικό υποκείμενο που διαθέτει πείρα και θεωρία, να τις προειδοποιήσουν για το ατελέσφορο των κινηματικών επιτυχιών, αν δεν λυθεί το ζήτημα της εξουσίας, ή αλλιώς, το ζήτημα του Κράτους.
Έκαναν δλδ το ακριβώς αντίθετο από αυτό που κάνουν σήμερα οι τσαμπάσηδες της Αριστεράς.
Β. Οι μεγάλοι διανοητές της Αριστεράς, από καταβολής της, ήξεραν ότι είχαν να κάνουν με έναν πανίσχυρο αντίπαλο, άρτια εξοπλισμένο με κάθε λογής όπλα, πολιτικά, ιδεολογικά, πολεμικά. Όπλα που αποσκοπούσαν να συνθλίψουν κάθε αντίσταση στα σχέδιά τους. Τότε μάλιστα, όπως και τώρα, δεν έμπαιναν καν στον κόπο να διαφημίσουν κάποιο δημοκρατικό προσωπείο. Η «δυτική δημοκρατία» είναι φρούτο κατοπινό, με το οποίο, προσπάθησαν και πέτυχαν να διαχειριστούν την ήττα τους σε ιδεολογικό και πολιτικό επίπεδο. Διότι την εξουσία, στη Δύση, δεν την έχασαν ποτέ.
Τον πανίσχυρο αυτόν αντίπαλο, έλεγαν, δεν μπορούμε να τον νικήσουμε σε μια μετωπική αναμέτρηση στο ανοικτό πεδίο, δεν μπορούμε να τον νικήσουμε σε μια μόνο μάχη. Δεν μπορούμε να τον νικήσουμε αν παραγνωρίζουμε τις διαφορές και τις αποχρώσεις μεταξύ των τμημάτων του, μεταξύ των συμφερόντων αυτών των τμημάτων, μεταξύ των πολιτικών διαφοροποιήσεων των εκπροσώπων του.
Δεν μπορούσαν να τον νικήσουν χωρίς οργάνωση και πάλη, χωρίς πάλη που οργανώνεται για να πολλαπλασιάσει την ισχύ της!
Μπορεί κανείς να αμφιβάλλει για το τι είδους κόμμα θα κάνει η κυρία Καρυστιανού, για το αν θα είναι ικανή η οργάνωσή του για να ανατρέψει την ισχύ του αντιπάλου αλλά δεν μπορεί να την κατηγορήσει επειδή προχωράει σε μια ανώτερη μορφή οργάνωσης της πολιτικής πάλης! Αν θέλει να λέγεται και να είναι Αριστερός.
Γ. Οι κλασικοί δίδασκαν τη θεωρία «των ρωγμών». Εντόπιζαν αυτές τις ρωγμές, τις κατέδειχναν και καλούσαν αυτές,, τις άπειρες στην πολιτική μάζες να τις αξιοποιήσουν. Να εισχωρήσουν, να τις διευρύνουν και τελικά να τις θραύσουν για να καταρρεύσει μέρος των τειχών, τα οποία, και εκτεταμένα ήταν και αλλεπάλληλες ζώνες άμυνας διέθεταν. Χώρια οι διεθνείς διασυνδέσεις που ασφαλώς υπήρχαν και τότε, όπως και τώρα, διότι ο διεθνισμός των των πλουτοκρατών ουδέποτε αμφισβητήθηκε από τους ίδιους.
Οι κλασικοί διαφωνούσαν με την αφέλεια των πρώτων εργατικών αγώνων που περιορίζονταν στο να σπάνε τις μηχανές, όμως ταυτόχρονα, επιδίωκαν την διεύρυνση των εργατικών αιτημάτων, τόσο στο καθαρά συνδικαλιστικό πεδίο όσο και στο πολιτικό.
Όχι μόνο δίδασκαν, οι κλασικοί, τη θεωρία των ρωγμών, αλλά δίδασκαν τους απλούς εργάτες στρατηγική και τακτική. Τους ανεκπαίδευτους στα στρατιωτικά, εργάτες, εφόσον η στρατιωτική θητεία δεν ήταν νόμος αλλά αίτημα του λαϊκού κινήματος, τους μάθαιναν ότι, πολιτική και πόλεμος διέπονται από τους ίδιους νόμους. Ότι δεν μπορείς να νικήσεις αν δεν σκεφτείς στην πολιτική όπως σκέφτεσαι στην συνέχειά της, στον πόλεμο! Και δεν ήταν μόνο η εμβληματική φράση του Κλαούζεβιτς «πόλεμος είναι η συνέχιση της πολιτικής με άλλα μέσα» που διαπερνούσε τη θεωρία και τη δράση των μαζών επί έναν και πλέον αιώνα. Ήταν και το ίδιο το σύγγραμμα του μεγάλου εκείνου θεωρητικού των Πολέμων που χρησίμευε ως εγχειρίδιο και των καθημερινών «μικρών» αναμετρήσεων.
Ο «αδύναμος κρίκος», εκείνος που μπορεί να σπάσει ήταν ο ένας στόχος. Ο άλλος στόχος ήταν ο «κρίκος» εκείνος με τον οποίον μπορείς να κρατήσεις ολόκληρη την αλυσίδα. Η συγκέντρωση των αναγκαίων και ικανών εκείνων δυνάμεων που θα εξασφαλίσουν τις προϋποθέσεις για να σπάσει ο κρίκος και να ελεγχθεί η αλυσίδα ήταν το καθήκον όποιου επιζητούσε την κίνηση της ιστορίας προς τα μπρος.
Οι κλασικοί δίδασκαν την ανισομετρία και την ποικιλομορφία της ανάπτυξης των αγώνων. Δεν βαδίζανε όλοι στην πρώτη γραμμή. Δεν ήταν όλοι ίδιοι. Δεν ήταν όλοι το ίδιο συνειδητοί. Δεν ήταν όλοι βγαλμένοι από καλούπια. Ο καθένας ακολουθούσε τον δικό του δρόμο ριζοσπαστικοποίησης, είχε διαφορετικές αφετηρίες, καταβολές, εμπειρίες, κίνητρα, επιδιώξεις. Όλοι όμως ήταν απαραίτητοι. Ανεξάρτητα πόσοι θα πέσουν, θα διαρρεύσουν, θα συντριβούν, θα υποχωρήσουν, θα συμβιβαστούν.
Συνεπώς, δίδασκαν, είναι απαραίτητες οι συμμαχίες! Συμμαχίες και πάλι συμμαχίες! Πάντα συμμαχίες! Ποτέ μόνοι τους οι πρωτοπόροι! Ποτέ έκαμπτοι! Πάντα ευέλικτοι, ιδιαίτερα στη φάση της άμποτης του κινήματος όταν απαιτείται η ευελιξία της καλαμιάς στον κάμπο για να μη σαρωθούν από τον άγριο άνεμο!
Βέβαια, πίστεψαν ότι αυτή η τάχα επαναστατική αυτάρκεια του νεαρού κινήματος που κριτικάριζαν ήταν μια «παιδική αρρώστια». Έκαναν λάθος. Ακόμα κι αν τότε ήταν μια παιδική αρρώστια, σήμερα είναι αυτοάνοσο νόσημα της Αριστερά που την οδηγεί στον θάνατο!
Από την άλλη μεριά, δίδασκαν οι θεωρητικοί, ότι η κοινωνία δεν είναι σαν το αυτοκίνητο και η πολιτική πρωτοπορία δεν είναι σαν τον τιμονιέρη που αρκεί να στρίψει το τιμόνι αριστερά και να πάει το όχημα αριστερά. Ούτε καν ο Στάλιν δεν είχε αυτή την ολέθρια αντίληψη των σημερινών… αντισταλινικών.
Αντιλαμβάνονταν τους κοινωνικούς νόμους, τις τάσεις που αντιπάλευαν, τις αναγκαιότητες! Προσπαθούσαν να τις κατανοήσουν, να τις μελετήσουν, να τις χρησιμοποιήσουν για να πλεύσουν. Καθώς ήταν στεριανοί και ουδόλως ναυτηλόμενοι, παρομοίαζαν την πορεία προς την αλλαγή της κοινωνίας με πορεία στα δάση και στα βουνά. Πυξίδα ήθελαν και χάρτη, κατά τα λοιπά προειδοποιούσαν ότι, και θα ανέβουν και θα κατέβουν, και θα γυρίσουν πίσω και θα παρακάμψουν, και θα απομακρυνθούν από τους στόχους τους και θα περάσουν κοντά αγνοώντας τους, προκειμένου τελικά να νικήσουν! Δεν ήταν Σάιλοκ, τσιφούτηδες «αργυραμοιβοί» μιας κάλπικης επαναστατικότητας. Ήταν αποφασισμένοι να παλέψουν!
Η κυρία Καρυστιανού απέδειξε την αγωνιστικότητά της! Κι όλοι υποκλινόμαστε! Αυτό κάνει ακόμα και τους συντηρητικούς ανθρώπους να την ακολουθούν και όχι το… ακροδεξιό της πρόγραμμα, ανόητοι!
Σήμερα, το βλέπει ο καθένας αυτό, γίνεται ακριβώς το αντίθετο. Ταμαχιάρηδες «Αριστεροί» σκίζουν τα ιμάτιά τους δια «ολοκληρωμένα σχέδια διακυβέρνησης», για μετωπικές αναμετρήσεις, για «ιδεολογικά πρόσημα» και άλλα τέτοια «πιασάρικα» για την δεκαετία του 1970 όμως.
Τώρα, ο Κόσμος έχει γυρίσει πολύ πίσω. Αυτά πλέον δεν είναι αυτονόητα και οι μάζες πρέπει να διδαχτούν ξανά την θεωρία της πολιτικής πάλης. Η διδαχή αυτή δεν μπορεί να γίνει αλλιώς παρά μόνο όταν προέρχεται από την ίδια τους την πείρα. Αυτό το σχολείο υπεδείκνυαν οι κλασικοί των κινημάτων και καμία άλλη.
Η πείρα που κατακτάται μέσα από μικρές και μεγάλες μάχες, από μικρές και μεγάλες νίκες και ήττες.
Τι πιο λογικό λοιπόν, για τους παλιούς Αριστερούς, από αυτή την κλιμάκωση της κυρίας Καρυστιανού στην γενναία και ηρωική πάλη της για να βρει το δίκιο της;
Να όλη η θεωρία των κλασικών! Διδάσκεται από την πείρα εδώ και τρία χρόνια παρά δύο μήνες! Το δίκιο δεν μπορεί να βρεθεί παλεύοντας μόνο από τα κάτω! Χρειάζεται «κάτι» παραπάνω! Και αυτό κάνει η κυρία Καρυστιανού! Κάνει το επόμενο λογικό βήμα. Πάντα από κάτω προς τα πάνω! Το καλοδεχόμεστε!!!
Δ. Το καλοδεχόμεστε! Ευχόμαστε! Προσευχόμαστε!
Ακόμα και αν φοβόμαστε για την αποτελεσματικότητά του, για το αν τελικά θα τα καταφέρει. Διότι εκεί είναι το πρόβλημα. Αν θα τα καταφέρει. Και ο Τσίπρας, κυρία Καρυστιανού, εκεί την πάτησε.
Πίστεψε πολύ στη δύναμη του κινήματος και έταξε να σκίσει τα μνημόνια. Και όταν είδε ότι δεν μπορεί το κίνημα να επιβάλλει την νίκη του, εκείνοι που τον ωθούσαν στα ταξίματα και στους τυχοδιωκτισμούς ήταν οι πρώτοι που τον άφησαν σύξυλο, είναι πρώτοι-πρώτοι που τον καταγγέλλουν. Ένας μάλιστα, τον υπερασπίζεται απέναντί σας μόνο και μόνο γιατί θέλει να τον προβοκάρει και τον καταγγέλλει αποκλειστικώς. Πολλάκις το έκανε μέχρι τώρα και δεν εννοεί να χάσει ούτε αυτό το…κεκτημένο(!)
Το λάθος του Τσίπρα δεν ήταν ότι έκανε συμβιβασμό. Ήταν ότι οδηγήθηκε στην μετωπική σύγκρουση χωρίς την απαραίτητη προετοιμασία. Χωρίς να έχει εξασφαλίσει την νίκη πριν την μάχη συγκεντρώνοντας όχι μόνο πολιτικές συμμαχίες (αυτό το έκανε!) αλλά εξασφαλίζοντας και κοινωνικές συμμαχίες, «πολεμοφόδια», «όπλα», «μέσα» που θα μπορούσαν να επιτρέψουν στον λαό να αντέξει τη σύγκρουση. Ο λαός έπρεπε να φάει και να ζήσει για να παλεύει κι αυτό δεν γινόταν με το 20αρικο που έβγαζε από το ΑΤΜ. Χρειαζόταν ο πρωτογενής τομέας ως λαϊκό κίνημα. Και αυτό δεν υπήρχε! Δεν υπήρχε καν στα σχέδια έστω και δίπλα και παρακάτω από τα σχέδια των... δολίων κουπονίων! Έπρεπε να το ξέρει και το αγνόησε. Ακόμα έπρεπε να ξέρει, αυτό που η Αριστερά ήξερε, ότι άλλο η κυβερνητική εξουσία και άλλο η πραγματική, η συνολική εξουσία. Ότι η πολιτική πάλη εντείνεται και οδηγείται στο μέγιστο όταν διακυβεύεται αυτή η συνολική εξουσία! Και εκεί, δεν είχε τις απαραίτητες δυνάμεις εξασφαλισμένες. Και το εντυπωσιακό ήταν ότι οι πρώτοι που λάκισαν ήταν οι πούροι επαναστάτες!
Προσέξτε, λοιπόν, κυρία Καρυστιανού μη πάθετε κι εσείς το ίδιο! Προσέξτε πιο πολύ από τους αντιπάλους σας εκείνους που σας προτρέπουν και σας προβοκάρουν να βιαστείτε!
Ε. Αν κοιτάξουμε καλύτερα τα πράγματα, τα μοτίβα που επαναλαμβάνονται εδώ και εκατό χρόνια μοναξιάς της σεχταριστικής Αριστεράς, θα δούμε ότι στην ουσία τους είναι ανεστραμμένα και ηθικιστικά. Νοιάζονται περισσότερο να φανούν κάτι σαν τον Τσε Γκεβάρα, σαν τον Κάστρο και τον… Ντουρούτι, παρά να νικήσουν στις μάχες και στον πόλεμο. Η συμμετοχή τους στο «κόμμα» είναι περισσότερο τίτλος τιμής, περισσότερο πιστοποίηση και υπεραναπλήρωση αγωνιστικότητας και επαναστατικότητας παρά συνειδητή ένταξη στην πολιτική πάλη που θα ανακουφίσει άμεσα τον λαό. Γραφικοί γραφειοκράτες!!!
Γι’ αυτό πορεύονται καμιά τριανταριά χρόνια τώρα, αυτοθαυμαζόμενοι στον πολιτικο-μαγικό καθρέφτη τους, σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Το Κουτσουμπιστικό Κόμμα Ελλάδας το λέει πλέον καθαρά, με σύνθημα. Περιμένει το κάλεσμα της Ιστορίας! Ούτε καν «η μαγείρισσα» της Ιστορίας δεν θέλει να είναι! Αρκείται σε καθήκοντα..μπάτλερ της Ιστορίας!
Προσπαθούν «από τα πάνω», από την «πεφωτισμένη» τάχα πολιτική πρωτοπορία, να εκπορεύσουν και να εκτοξεύσουν προς τις μάζες, μια Ιδεολογία, μια Πολιτική, Ένα σχέδιο. Τρομάρα τους! Ούτε μια Ιδεολογία υπάρχει πια, ούτε μια Πολιτική, ούτε ένα σχέδιο. Ποτέ δεν υπήρχε ένα από το καθένα. Ακόμα κι όταν η Αριστερά, σε κάποιες χώρες, νικούσε. Πόσω μάλλον τώρα που τείνει στην εξαφάνιση.
Θέλουν «από τα πάνω» ιδεολογικά πρόσημα, που θα «χτυπήσουν τις καμπάνες» να μαζευτούν οι… μάζες «να φάνε μακαρόνια με τα χρυσά περόνια».
Δεν τους αρκεί το…ιδεολογικό πρόσημο, δεν το αναγνωρίζουν καν εκείνο το…οδόσημο που διατρανώνει : «η Ελλάδα δεν είναι εταιρεία!» , «οι ζωές των παιδιών μας δεν μπορεί να είναι κάτω από τα συμφέρονται και τα κέρδη των εταιρειών». «Η δικαιοσύνη δεν μπορεί να είναι εντεταλμένη των συμφερόντων»!
Δεν τους αρκεί το…ιδεολογικό πρόσημο όλης της έρευνας για το συμβάν, για τον χειρισμό του και τις αιτίες του! Δεν αναγνωρίζουν καν εκεί μέσα το απεχθές πρόσωπο του Κράτους και των μηχανισμών του, τα άνομα συμφέροντα που το ιδιοποιούνται και το κινητοποιούν σε μια πρωτοφανή αποτελεσματικότητα, που συγκαλύπτει, δικάζει, αθωώνει, λύνει και δένει, θύει και απολύει!
Εκεί που οι παλιοί Αριστεροί βρίσκουν μια πλήρη τεκμηρίωση της ταξικής θεωρίας για το κράτος εκείνοι βρίσκουν είτε «θολούρα» είτε ακροδεξιό πρόσημο(!) Χαρίζουν δλδ την ουσία της ιδεολογίας τους, τη θεωρία για το Κράτος, στον αντίπαλο και δη στην Ακροδεξιά!
Πλάνη τάχα ή συνειδητή πρακτόρευση της αντίπαλης ιδεολογίας μέσα στις γραμμές του λαϊκού κινήματος;
Πλάνη τάχα χείρων της πρώτης ή συνειδητή υπεράσπιση των αυτονομημένων συμφερόντων μια γραφειοκρατικοποιημένης «αγωνιστικής» ελίτ που χάνει το λίγο έδαφος που μόνη της κατούρησε και βρόμισε;
Εσχάτη πλάνη των έσχατων, ήτοι της οπισθοφυλακής μιας μεγάλης αναγεννητικής στρατιάς που διάγραψε τον κύκλο της και απέρχεται ή συνειδητή υπονόμευση της προσπάθειας, η οπισθοφυλακή να ανακρούσει και να μετατραπεί σε εμπροσθοφυλακή στο πιο κρίσιμο σημείο της Ιστορίας μετά το 1939;
