Γιώργος Μιλτ. Σαλεμής
Το 1946 ο Νίκος Ζαχαριάδης, ο «Σταλινικός» γραμματέας του ΚΚΕ, στέλνει τα καλύτερα στελέχη του κόμματος, μαζί με μεγάλο πλήθος μελών μη προλεταριακής προέλευσης, στο αδελφό Αγροτικό Κόμμα Ελλάδος. Έχει δύο στόχους, τουλάχιστον, στο μυαλό του.
Ο ένας είναι να διαφυλάξει τον προλεταριακό χαρακτήρα του ΚΚΕ καθώς η αύξηση των μελών του από όλες τις άλλες τάξεις και στρώματα ήταν τεράστια κατά τη διάρκεια του ΕΑΜικού έπους.
Ο άλλος ήταν να ενισχύσει με σημαντικές δυνάμεις το ΑΚΕ ώστε να εδραιωθεί και να προαχθεί η εργατοαγροτική συμμαχία. Μια συμμαχία των δύο μεγάλων κοινωνικών οντοτήτων, της εργατικής τάξης και της αγροτιάς, εκφρασμένη μάλιστα και με πολιτικούς όρους, θα συμπαρέσυρε «αυτομάτως» και διάφορα άλλα στρώματα και ομάδες της κοινωνίας. Αυτή η συμμαχία υπήρξε στην Κατοχή αλλά προφανώς ο Νίκος ήθελε να την ανανεώσει και να την σφυρηλατήσει στην νέα φοβερή κατάσταση που προέκυπτε. Πάντα, ακόμα και τότε επί Ζαχαριάδη, το ΚΚΕ δεν υποτιμούσε καθόλου τις εκφρασμένες ΚΑΙ πολιτικά κοινωνικές συμμαχίες.
Τώρα; Τώρα τι;
Ο Φάμελος το 2026 διαγράφει τον Φαραντούρη και,
Ο μεν ανεκδιήγητος Κουτσούμπας… διορθώνει, όχι μόνο τον Ζαχαριάδη, αλλά και όλη την ιστορία του ΚΚΕ, ιδιαίτερα την μεταΕΑΜική!
Οι δε ανεκδιήγητοι της ρέστης Αριστεράς, οι αντιΣταλινικοί και οι αντιΖαχαριαδικοί, κάνουν ό,τι, ούτε ο Στάλιν ούτε ο Ζαχαριάδης έκαναν ποτέ!
Και στο κάτω-κάτω, να επιδιώκει ο Στάλιν ή ο Ζαχαριάδης την ιδεολογική καθαρότητα, μπορεί να πει κανείς, ακόμη κι όταν διαφωνεί, ότι έχει μια βάση. Υπάρχει μια ιδεολογία, έχει όνομα, ιστορία, φιλολογία, συζήτηση και δη επιστημονική. Υπάρχει σε θεωρία και εμπειρία, υπάρχει σε βιβλία, σε προγράμματα, σε μπροσούρες προορισμένες για να διαβάζουν οι πολλοί κι οι αγράμματοι, υπάρχει σε πλακάτ και αφίσες, υπάρχει με αίμα γραμμένη στους δρόμους και τα εργοστάσια, στα πεδία των μαχών και στους στρατώνες.
Της σημερινής μισοδιαλυμένης Αριστεράς ποια είναι η ιδεολογία και που μπορεί κανείς να τη βρει; Πώς μπορεί κανείς να τη διαβάσει, να τη μελετήσει, να ξέρει, τέλος πάντων, ότι από αυτή εμφορείται ο Πολάκης άμα και ο Ραγκούσης, η Αχτσιόγλου άμα και ο Τζανακόπουλος, ο Φάμελος άμα και ο Αρβανίτης;
Όσο για το Κουτσουμπιστικό Κόμμα Ελλάδος, εκείνο, ναι μεν κάνει ιδεολογική δουλειά, αλλά, αυτή η ιδεολογική δουλειά έχει αυτό ακριβώς το χαρακτηριστικό: το «ναι μεν αλλά»! Ναι μεν είναι μαρξιστική-λενινιστική αλλά την αναθεωρούμε και την ανασκευάζουμε ως προς τις πολιτικές συμμαχίες!… ναι μεν είναι σταλινικική αλλά μπορεί να μοιάζει περισσότερο με τον τροτσκισμό!...ναι μεν θέλουμε συμμαχίες αλλά αυτές να εκφραστούν πολιτικά μέσα από μας!...ναι μεν θέλουμε τις μάζες αλλά όχι για ψιλοπράγματα, όπως να αλλάξουμε την κυβέρνηση, αλλά για μεγάλα πράγματα ταμαχιάρικα, να αλλάξουμε το κοινωνικό σύστημα που ούτε οι Ρώσοι κομμουνιστές, δεν διανοούνται να τολμήσουν. Αλλά τι είναι ο Ζιουγκάνοφ, θα μου πείτε, μπρος στον Μητσάρα τον Κουτσούμπα; Μην έχει ο Ζιουγκάνοφ μεγαλύτερη κομματική ηλικία από τον γίγαντα της προλεταριακής επανάστασης στην Ελλάδα, ή μήπως έχει περισσότερους προλετάριους στις γραμμές του; Κι έχει ο Ζιουγκάνοφ αντιδικτατορική δράση που έχει ο δικός μας, ο Μήτσος μας;!
Ο άλλος Νίκος πάλι, ο Μωραΐτης, από την αναζήτηση της ιδεολογικής καθαρότητας στον Τσίπρα, μετά στον Κασσελάκη και στον Τάιλερ, εξανίσταται και στηλώνει τα πόδια! Ιδεολογία, λέει, είναι να βλέπεις τα πράγματα από μια συγκεκριμένη γωνία:
"Για μένα ιδεολογία είναι η πλευρά από την οποία διαλέγεις να κοιτάς τον κόσμο"!
Να με συγχωρεί η χάρη του! Ιδεολογία είναι κάτι πολύ περισσότερο από ένα απλό μπανιστήρι! Η ιδεολογία, τουλάχιστον για την Αριστερά, είναι ένας τρόπος σκέψης και ένα… σύστημα σκέψης. Έχει θεωρητικό μέρος έχει και πρακτική εμπειρία, η οποία εμπειρία, είναι «κριτήριο της αλήθειας». Της αλήθειας που είναι υπέρτατος σκοπός των κολασμένων ανά τον κόσμο αλλά και ελληνική παρακαταθήκη στους αιώνες (κατά αλήθειαν ζην και θνήσκειν!) Έχει, η ιδεολογία, και οντολογία. Ήτοι, μελετάει το τι είναι αυτό που μας κάνει να είμαστε, εμείς και τα πράγματα, αυτό που είμαστε. Έχει, επίσης, και γνωσιοθεωρία. Ήγουν εργαλείο για να σκέφτεσαι και να γνωρίζεις τον Κόσμο. Έχει, η γνωσιοθεωρία, σχετική αυτοτέλεια και επιδέχεται εξέλιξη και ανάπτυξη, σχεδόν δυο αιώνες, μάλιστα, πριν τη σημερινή ΑΙ!
Αυτή η ιδεολογία, ειδικά στην Αριστερά είναι τέτοια, φιλοδοξεί να είναι τέτοια, γιατί θέλει να καταλήγουν οι φορείς της σε ενιαία συμπεράσματα και την ανάλογη ενιαία δράση. Ακόμα κι όταν είναι μακριά ο ένας από τον άλλον, ακόμα κι όταν δεν επικοινωνούν, να μπορούν να αναλύουν τα δεδομένα με συγκεκριμένο τρόπο και, προπαντός, να καταλήγουν στα ίδια συμπεράσματα ΔΡΑΣΗΣ!!
Πού τα είδε, ο Νίκος Μωραΐτης, όλα αυτά στη σημερινή Αριστερά, εδώδιμη και αποικιακή; Θα του πρότεινα να κοιτάξει καλύτερα, διότι ακριβώς το αντίθετο συμβαίνει στην Αριστερά μας. Εκτός του ότι δεν γνωρίζουν τι ποιεί η Δεξιά τους, λένε και κάνουν ακριβώς το διαφορετικό από το τι κάνουν οι άλλοι. Αν η ιδεολογία προορίζεται για να καταλήγει κανείς σε ενιαία δράση, εδώ καταλήγουν σε διαφορετική δράση! Ο καθένας τον χαβά του, σαν να απεχθάνεται η… φύση της Αριστεράς την ομοιομορφία(!!!)
Εκτός βέβαια, από την περίπτωση που η ποικιλομορφία προέρχεται από την κυρία Μαρία Καρυστιανού!
Ααα! Εκεί, όλα κι όλα! Απαιτούμε ιδεολογική σαφήνεια! Όχι παίξε γέλασε…
Αλλά, πολλά είπαμε να για τους Νίκους μας, να πούμε και για τον δικό τους.
Αυτό το Νείκος είναι δικό μας και δικό τους άλλωστε! Μέχρι να σημάνουν οι καμπάνες!
Τον Νίκο Καραχάλιο δεν τον συμπαθώ. Παλαιόθεν και τώρα. Όμως τον ακούω και τον διαβάζω γιατί τον θεωρώ οξυδερκή και ικανότατο. Παίρνω τοις μετρητοίς τα λόγια του και τα σκέφτομαι, μια δυο τρεις φορές. Ενίοτε και περισσότερο.
Όπως τώρα, αυτές τις σπιουνιές του για την γριά από τη Συρία με τα Αραμαϊκά.
Σκέφτηκα και ξανασκέφτηκα, έβαλα κάτω και τις ανακοινώσεις τις επίσημες, τις γραπτές, της κυρίας Μαρίας Καρυστιανού, οι οποίες προφανώς είναι μεταφρασμένες από τα Αραμαϊκά, και του κάνω μια πρόταση.
Να βάλει, λυτούς και δεμένους, να έρθει εδώ η γερόντισσα και να πάει εκεί ο Νίκος!
Η άγνοια της Αραμαϊκής, δεν είναι πρόβλημα, υπάρχουν τα μεταφραστήρια ΑΙ..
Να έρθει εδώ η γερόντισσα γιατί, αν εκείνη ξέρει να συντάσσει τέτοιες ανακοινώσεις και να κάνει τέτοιες τοποθετήσεις, τι άλλο θέλουμε; Γιατί, δηλαδή, μόνο ποδοσφαιρικούς παράγοντες από την Τουρκία θα φέρνουμε; Εγγύς Ανατολή είναι και η Συρία και μάλιστα «ανελλήνιστη δεν είναι» θαρρώ…
Δήλωση αρχών: Τις ανακοινώσεις, τις περισσότερες, της κυρίας Μαρίας Καρυστιανού, τις αναδημοσιεύω αυτούσιες, ολόκληρες και χωρίς καθόλου σχολιασμούς αν και είμαι πολυλογάς. Πάει να πει ότι με καλύπτουν και δεν έχω να προσθέσω άλλο τι.
Μέχρι εδώ τα πήγαμε καλά.
Θα περιμένω και τις επίσημες, γραπτές, διακηρύξεις του κόμματος. Να τις μελετήσω και να τις συγκρίνω και με το αραμαϊκό πρωτότυπο.
Τότε θα αποφασίσω πώς θα διαθέσω την ψήφο μου.
Ανεξαρτήτως όμως απ’ αυτό, από το τι θα ψηφίσω δηλαδή, το εγχείρημα δεν με χαλάει. Ίσα – ίσα!
Άλλωστε σε τέλμα είμαστε. Και τα άλλα, τα μεγάλα και τα επαναστατικά, τα είδαμε επίσης.
Κάλιο λίγα και στο χέρι, σύντροφοι, παρά δέκα και καρτέρι. Έπιασε και κρύο, γεράσαμε και στο καρτέρι.
Και κάτι άλλο ακόμα.
Δεν σας γουστάρει ο Νατσιός με το γαλάζιο μαλλί, δεν σας αρέσει, και με το δίκιο σας, η Ζωή, δεν σας αρέσει ο Φαραντούρης με το ποικιλόχρωμο μαλλί, δεν σας αρέσει ο Βελόπουλος χωρίς καθόλου μαλλί, αφήστε την κομμωτική διότι όποτε πάτε για μαλλί βγαίνετε κουρεμένοι, και με την ψιλή μάλιστα!
Δείτε ότι, απ’ όλους μαζεύει η Καρυστιανού και τους ανακατεύει σε ένα μείγμα αγνώστου ταυτότητας.
Δεν είναι καλύτερο να είναι ανακατεμένοι αντί να είναι μπετοναρισμένοι σε κόμματα και κομματάκια όπου θα αναπαράγουν την…εθνικιστική τους ιδεολογία;
Δεν είναι καλύτερα να είναι όλες οι μάζες συγκεντρωμένες, οπότε πάτε εσείς εκεί, οι ιδεολογικά καθαρισμένοι, οι πούροι και πουριτανοί, να τις επαναστατικοποιήσετε;
Τι άλλο θέτε; Η Ιστορία εργάζεται για σας!
Αμάν πια!
Δεν σας το βρίσκουμε, τελικά, ούτε στο σακί ούτε στο ταγάρι…
