Μια συζήτηση για τις αρχές της Στρατηγικής και της Τακτικής με την ΑΙ...

 

 

 Παραθέτω μια σύντομη συζήτηση με την Τεχνητή Νοημοσύνη πάνω στα βασικά στοιχεία της Στρατηγικής και της Τακτικής. 

Συγκεκριμένα πρόκειται για μια σύνοψη μιας ομιλίας που έχει κάνει ο νεαρός Στάλιν το 1924 στο Πανεπιστήμιο Σβερντλόφ. Λίγο μετά τον θάνατο του Λένιν. 

Πολλά ενδιαφέροντα περιλαμβάνει.

Εκείνο όμως που ίσως πρέπει να προσέξουμε πρώτα-πρώτα είναι το ζήτημα της συγκέντρωσης των δυνάμεων στο πιο ευάλωτο σημείο της διάταξης του αντιπάλου! 

Συγκέντρωση δυνάμεων και μετά ξανά συγκέντρωση δυνάμεων και ακόμα πιο μετά εφεδρείες. 

Αυτά είναι τα ζητήματα που κυριαρχούν στη σκέψη των στρατηγών είτε πρόκειται για πόλεμο είτε για πολιτική.

Ποιο είναι το πιο ευάλωτο σημείο του αντιπάλου το οποίο μπορεί με κάποιο τρόπο να αλωθεί από το λαϊκό κίνημα; 

Είναι η Κυβερνητική Εξουσία. Ένα τμήμα δλδ της όλης Εξουσίας.

Τι πρέπει να κάνουμε για να το αλώσουμε; 

Να συγκεντρώσουμε δυνάμεις εκεί ακριβώς. Και μετά να ετοιμάσουμε εφεδρείες, και για να αναπληρώσουμε τις απώλειες και για να δημιουργήσουμε κι άλλα ρήγματα καθώς η Εξουσία δεν είναι μόνο η Κυβερνητική, ιδιαίτερα δε σήμερα και μάλιστα σε μια εξαρτημένη χώρα, δεν βρίσκεται μέσα στη χώρα αλλά έχει επέλθει μια "ασύμμετρη σχάση" κι ένα μεγάλο της μέρος βρίσκεται πέρα από τα σύνορα και "διαχέεται" από τις ΗΠΑ μέχρι τον Ζελένσκυ και τον Νετανιάχου! 

Τι κάνουν οι δυνάμεις της Αριστεράς επ' αυτού;

Το ακριβώς αντίθετο! Αντί να συγκεντρώνουν τις δυνάμεις, τις σκορπίζουν. "Τυρία" θα το λέγαμε σε άλλη εποχή(!) Όσο για το Κουτσουμπιστικό Κόμμα Ελλάδας, που κορδακίζεται ως σταλινικό, μόνο τη σταλινική σκέψη επί του ζητήματος δεν ακολουθεί! 

Με τούτα και με τ' άλλα, περισσότερο "σταλινική" είναι η σκέψη της ΑΙ (!) 

 

 Γιώργος Μιλτ. Σαλεμής

Η συζήτηση... 


- Έχεις γνώσεις πάνω στα κείμενα του Στάλιν;

Ναι, μπορώ να σε βοηθήσω με τα γραπτά του Ιωσήφ Στάλιν.

Ο Στάλιν άφησε πίσω του μια τεράστια συλλογή κειμένων που περιλαμβάνει θεωρητικά έργα για τον μαρξισμό, πολιτικούς λόγους, άρθρα και επίσημη αλληλογραφία.


Κεντρικά Θεωρητικά Έργα

Ζητήματα Λενινισμού: Η σημαντικότερη συλλογή κειμένων του που κωδικοποίησε την ιδεολογία του κράτους.

Ο Μαρξισμός και το Εθνικό Ζήτημα: Ένα από τα πρώτα του σημαντικά κείμενα (1913), που έθεσε τις βάσεις για τη σοβιετική πολιτική απέναντι στις εθνότητες.

Διαλεκτικός και Ιστορικός Υλισμός: Μια συνοπτική παρουσίαση της κοσμοθεωρίας του Κόμματος, που περιλαμβανόταν στο "Ιστορία του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης (Μπολσεβίκοι)".

Οικονομικά Προβλήματα του Σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ: Ένα από τα τελευταία του έργα (1952), όπου ανέλυε τη μετάβαση στον κομμουνισμό.


Θεματολογία

Οργάνωση του Κόμματος: Κείμενα για την πειθαρχία και τον ρόλο των στελεχών.

Εκβιομηχάνιση και Κολεκτιβοποίηση: Λόγοι που δικαιολογούσαν τα Πενταετή Πλάνα.

Γλωσσολογία: Το περίφημο έργο του για τη σχέση γλώσσας και κοινωνικής βάσης.

Στρατιωτική Στρατηγική: Διαταγές και αναλύσεις από την περίοδο του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.


💡 Σημείωση: Αν ψάχνεις κάτι συγκεκριμένο, μπορώ να σου βρω αποσπάσματα ή να σου εξηγήσω τις βασικές θέσεις του πάνω σε κάποιο θέμα.

Θέλεις να αναλύσουμε κάποιο συγκεκριμένο βιβλίο ή μια ιστορική ομιλία του;

- ωραία! ζητήματα λενινισμού. έχει ένα κείμενο για τη στρατηγική κ την τακτική. μπορείς να δώσεις τα βασικά στοιχεία του;

Το κείμενο στο οποίο αναφέρεσαι είναι το Κεφάλαιο VII από το έργο του «Πάνω στις Αρχές του Λενινισμού» (1924). Σε αυτό, ο Στάλιν κωδικοποιεί τις μεθόδους που πρέπει να ακολουθεί ένα κομμουνιστικό κόμμα για την κατάληψη και τη διατήρηση της εξουσίας.


1. Ορισμός Στρατηγικής vs Τακτικής

Στρατηγική: Είναι ο καθορισμός της κατεύθυνσης του κύριου χτυπήματος σε ένα συγκεκριμένο στάδιο της επανάστασης. Παραμένει αμετάβλητη για όλη την περίοδο αυτού του σταδίου.

Τακτική: Είναι ο καθορισμός της γραμμής συμπεριφοράς για ένα σύντομο διάστημα (ελιγμοί). Αλλάζει ανάλογα με τις αυξομειώσεις της κίνησης του κινήματος (άνοδος ή υποχώρηση).


2. Τα Στάδια της Επανάστασης

Ο Στάλιν χωρίζει τη δράση σε περιόδους, όπου κάθε μία έχει διαφορετικό στόχο και εχθρό:

Πρώτο Στάδιο (1903-1917): Στόχος η ανατροπή του Τσαρισμού. Κύρια δύναμη το προλεταριάτο, βασικός σύμμαχος η αγροτιά.

Δεύτερο Στάδιο (Μετά τον Οκτώβρη 1917): Στόχος η ανατροπή του καπιταλισμού. Απομόνωση της μικροαστικής δημοκρατίας.


3. Η Στρατηγική Ηγεσία

Για να είναι επιτυχημένη η στρατηγική, ο Στάλιν θέτει τρεις προϋποθέσεις:

Συγκέντρωση δυνάμεων: Το χτύπημα πρέπει να γίνει στο πιο ευάλωτο σημείο του εχθρού τη στιγμή που η κρίση κορυφώνεται.

Επιλογή στιγμής: Η αποφασιστική μάχη πρέπει να δοθεί όταν η "πρωτοπορία" είναι έτοιμη και οι εφεδρείες του εχθρού έχουν παραλυθεί.

Αταλάντευτη πορεία: Μόλις παρθεί μια απόφαση, πρέπει να εκτελεστεί χωρίς δισταγμό.


4. Η Τέχνη των Ελιγμών (Τακτική)

Εδώ ο Στάλιν εισάγει την έννοια της υποχώρησης:

Όταν ο εχθρός είναι υπερβολικά δυνατός, η τακτική υποχώρηση είναι απαραίτητη για να σωθούν τα στελέχη και να αναδιοργανωθούν οι δυνάμεις.

Σύνθημα: "Υποχωρούμε για να επιτεθούμε καλύτερα αργότερα".


5. Οι Εφεδρείες (Reserves)

Ο Στάλιν δίνει τεράστια σημασία στις εφεδρείες:
Άμεσες: Η αγροτιά και τα καταπιεσμένα έθνη.
Έμμεσες: Οι αντιθέσεις ανάμεσα στα καπιταλιστικά κράτη (τις οποίες το κόμμα πρέπει να εκμεταλλεύεται).

🚩 Το βασικό συμπέρασμα: Η στρατηγική κερδίζει τον πόλεμο, η τακτική κερδίζει τις μάχες. Χωρίς σωστή σύνδεση των δύο, το κίνημα είτε γίνεται τυχοδιωκτικό είτε παθητικό.

Θέλεις να εστιάσουμε σε κάποιο από τα στάδια της επανάστασης ή στο πώς ορίζει τις εφεδρείες του κινήματος;


- Χρειάζεται όμως κι άλλα στοιχεία. Για τις κινητήριες δυνάμεις της επαναστάσεις όπως και για τις εφεδρείες. (πιθανές ,κλπ)


Για να ολοκληρωθεί η εικόνα της στρατηγικής κατά τον Στάλιν, πρέπει να δούμε πώς ταξινομεί τις δυνάμεις που συμμετέχουν στην ανατροπή του συστήματος. Ο Στάλιν χωρίζει το «στρατόπεδο» της επανάστασης σε δύο βασικές κατηγορίες:


1. Οι Κινητήριες Δυνάμεις (Direct Forces)

Αυτές είναι οι δυνάμεις που διεξάγουν την επανάσταση σε κάθε δεδομένο στάδιο.

Η Ηγετική Δύναμη: Το προλεταριάτο (η εργατική τάξη). Είναι η μόνη τάξη που είναι «επαναστατική μέχρι τέλους».

Ο Βασικός Σύμμαχος: Η αγροτιά (κυρίως η φτωχή και η μεσαία). Χωρίς τη συμμαχία εργατών-αγροτών, η επανάσταση θεωρείται καταδικασμένη.

Ο Σκοπός: Η κινητοποίηση αυτών των δυνάμεων για την απομόνωση της αστικής τάξης και την κατάληψη της εξουσίας.


2. Οι Εφεδρείες (Reserves)

Ο Στάλιν δίνει τεράστια σημασία στις εφεδρείες, τις οποίες χωρίζει σε δύο είδη:

Α. Άμεσες Εφεδρείες:

Η αγροτιά και τα ενδιάμεσα στρώματα του πληθυσμού της χώρας.

Το προλεταριάτο των γειτονικών χωρών (η διεθνής αλληλεγγύη).

Το επαναστατικό κίνημα στις αποικίες και τις εξαρτημένες χώρες (που αποδυναμώνει τον ιμπεριαλισμό από τα έξω).

Οι κατακτήσεις της δικτατορίας του προλεταριάτου (όταν το κόμμα έχει ήδη πάρει την εξουσία σε ένα μέρος, αυτό το κράτος γίνεται εφεδρεία για το παγκόσμιο κίνημα).

Β. Έμμεσες Εφεδρείες:

Οι αντιθέσεις και οι συγκρούσεις ανάμεσα στις μη προλεταριακές τάξεις (π.χ. η σύγκρουση μικροαστών και μεγαλοαστών).

Οι αντιθέσεις και οι πόλεμοι ανάμεσα στα ίδια τα ιμπεριαλιστικά κράτη. Αυτό το θεωρούσε κρίσιμο, καθώς ο εχθρός απασχολείται με τις δικές του διαμάχες.


3. Η Στρατηγική Αξιοποίηση

Ο Στάλιν τονίζει ότι η ηγεσία πρέπει:

Να συγκεντρώνει την κύρια δύναμη στο πιο ευάλωτο σημείο του εχθρού, την κατάλληλη στιγμή.

Να επιλέγει την κατεύθυνση του κύριου χτυπήματος έτσι ώστε να αχρηστεύει τις εφεδρείες του εχθρού.

Να ελιχθεί με τις δικές του εφεδρείες, ώστε αν χρειαστεί υποχώρηση, αυτή να γίνει με τις μικρότερες δυνατές απώλειες.

📍 Το «Κλειδί»: Η στρατηγική αλλάζει όταν η επανάσταση περνάει από το ένα στάδιο στο άλλο (π.χ. από την αστικοδημοκρατική στη σοσιαλιστική), επειδή αλλάζουν οι κινητήριες δυνάμεις και οι εχθροί.

Θέλεις να δούμε πώς εφάρμοσε αυτά τα στοιχεία στην πράξη κατά την Οκτωβριανή Επανάσταση (π.χ. ποιον όρισε ως κύριο εχθρό το 1917)


- τι λέει για τις πιθανές εφεδρείες;


Στο κείμενο «Περί των αρχών του Λενινισμού» (και συγκεκριμένα στο κεφάλαιο για τη στρατηγική), ο Στάλιν χρησιμοποιεί τον όρο «έμμεσες» ή «πιθανές» εφεδρείες για να περιγράψει δυνάμεις που δεν ανήκουν στο προλεταριάτο, αλλά μπορούν να αξιοποιηθούν προς όφελος της επανάστασης.

Αυτές οι εφεδρείες βασίζονται κυρίως στην εκμετάλλευση των αντιθέσεων στο στρατόπεδο του εχθρού.

Οι 3 βασικές «Πιθανές» Εφεδρείες

Αντιθέσεις μεταξύ των τάξεων: Οι συγκρούσεις ανάμεσα σε διαφορετικές ομάδες της αστικής τάξης ή ανάμεσα στην αστική τάξη και τους μικροαστούς. Το κόμμα πρέπει να "σπρώχνει" αυτές τις ομάδες σε σύγκρουση για να αποδυναμώνεται ο κύριος εχθρός.

Αντιθέσεις μεταξύ κρατών: Οι αντιπαραθέσεις, οι οικονομικοί ανταγωνισμοί ή ακόμα και οι πόλεμοι ανάμεσα στα ιμπεριαλιστικά κράτη. Ο Στάλιν θεωρεί ότι αυτές οι κρίσεις «παραλύουν» τον εχθρό και δίνουν χώρο δράσης στο προλεταριάτο.

Αντιθέσεις εντός των θεσμών: Η αξιοποίηση των ρηγμάτων που δημιουργούνται μέσα στον κρατικό μηχανισμό, το στρατό ή τη γραφειοκρατία του αντιπάλου κατά τη διάρκεια μιας κρίσης.

Πώς αξιοποιούνται;

Ο Στάλιν ξεκαθαρίζει ότι αυτές οι εφεδρείες είναι προσωρινές και ασταθείς. Η στρατηγική του κόμματος πρέπει:

Να τις εκμεταλλεύεται: Να βαθαίνει το χάσμα ανάμεσα στους εχθρούς.

Να μην στηρίζεται σε αυτές: Δεν είναι οργανικά κομμάτια της επανάστασης, αλλά «βοηθητικά» στοιχεία που διευκολύνουν το πέρασμα στην επίθεση.

Εξουδετέρωση των εφεδρειών του εχθρού: Η σωστή στρατηγική πρέπει ταυτόχρονα να απομονώνει τον εχθρό από τις δικές του εφεδρείες (π.χ. να αποκόψει την αστική τάξη από την υποστήριξη των μεσαίων στρωμάτων).


🚀 Το νόημα: Για τον Στάλιν, ο επαναστάτης ηγέτης είναι σαν τον στρατηγό που δεν κοιτάζει μόνο τους δικούς του στρατιώτες, αλλά περιμένει τη στιγμή που οι αντίπαλοι θα αρχίσουν να τσακώνονται μεταξύ τους για να δώσει το τελειωτικό χτύπημα.

Σε ενδιαφέρει να δούμε πώς αυτές οι αντιθέσεις χρησιμοποιήθηκαν ως «εφεδρεία» για να επικρατήσει το σύνθημα «Όλη η εξουσία στα Σοβιέτ»;

…………..



Συγκέντρωσα όλα τα βασικά σημεία για τη Στρατηγική και την Τακτική από τα «Ζητήματα Λενινισμού» σε μια δομημένη μορφή.

Μπορείς να αντιγράψεις το παρακάτω κείμενο και να το αποθηκεύσεις ως PDF (μέσω Word ή Google Docs), καθώς δεν έχω τη δυνατότητα άμεσης αποστολής αρχείου προς λήψη:


Ιωσήφ Στάλιν: Στρατηγική και Τακτική



Πηγή: Ζητήματα Λενινισμού / Πάνω στις Αρχές του Λενινισμού (Κεφ. VII)



1. Ορισμοί

Στρατηγική: Ο καθορισμός της κατεύθυνσης του κύριου χτυπήματος του προλεταριάτου σε ένα συγκεκριμένο στάδιο της επανάστασης. Παραμένει σταθερή για όλη τη διάρκεια του σταδίου.

Τακτική: Ο καθορισμός της γραμμής συμπεριφοράς για ένα σύντομο διάστημα. Περιλαμβάνει ελιγμούς, υποχωρήσεις και επιθέσεις ανάλογα με την καθημερινή ροή της ταξικής πάλης.



2. Κινητήριες Δυνάμεις

Προλεταριάτο: Η ηγετική και η επαναστατική δύναμη μέχρι τέλους.

Αγροτιά: Ο βασικός σύμμαχος (φτωχοί και μεσαίοι αγρότες) που είναι απαραίτητος για την επιτυχία της επανάστασης.



3. Οι Εφεδρείες (Reserves)

Άμεσες Εφεδρείες:

Η αγροτιά και τα ενδιάμεσα στρώματα της χώρας.

Το προλεταριάτο των γειτονικών κρατών (διεθνής υποστήριξη).

Τα επαναστατικά κινήματα στις αποικίες και τις εξαρτημένες χώρες.

Οι κατακτήσεις της δικτατορίας του προλεταριάτου (όταν έχει ήδη κερδηθεί η εξουσία σε μια χώρα).

Έμμεσες (Πιθανές) Εφεδρείες:

Αντιθέσεις μεταξύ των τάξεων: Συγκρούσεις ανάμεσα σε τμήματα της αστικής τάξης.

Αντιθέσεις μεταξύ κρατών: Ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί και πόλεμοι που παραλύουν τον εχθρό.

Ρήγματα στο κράτος: Εσωτερικές κρίσεις στον κρατικό μηχανισμό του αντιπάλου.



4. Κανόνες Στρατηγικής Ηγεσίας

Κύριο Χτύπημα: Συγκέντρωση των δυνάμεων στο πιο ευάλωτο σημείο του εχθρού την κρίσιμη στιγμή.

Απομόνωση του εχθρού: Η στρατηγική πρέπει να αποκόπτει τον αντίπαλο από τις δικές του εφεδρείες.

Τέχνη της υποχώρησης: Ικανότητα οργανωμένης σύμπτυξης όταν ο εχθρός υπερτερεί, για να διασωθούν οι δυνάμεις για τη μελλοντική αντεπίθεση.


📌 Σημείωση: Αυτή η κωδικοποίηση αποτελεί τη βάση της "Λενινιστικής" σχολής σκέψης για τον πολιτικό πόλεμο, όπως τη διατύπωσε ο Στάλιν το 1924.

ΑΡΧΕΙΟ: ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΚΑΙ ΤΑΚΤΙΚΗ (Ι. Β. ΣΤΑΛΙΝ)

Θέμα: Ανάλυση του Κεφαλαίου VII από τα «Ζητήματα Λενινισμού»


1. ΟΡΙΣΜΟΙ

Στρατηγική: Ο καθορισμός της κατεύθυνσης του κύριου χτυπήματος του προλεταριάτου σε ένα συγκεκριμένο στάδιο της επανάστασης. Είναι το σχέδιο για τη διάταξη των δυνάμεων που παραμένει σταθερό όσο διαρκεί το συγκεκριμένο στάδιο.

Τακτική: Ο καθορισμός της γραμμης συμπεριφοράς για ένα σύντομο διάστημα. Αφορά τους ελιγμούς, τις υποχωρήσεις και τις επιθέσεις που προσαρμόζονται καθημερινά ανάλογα με την άνοδο ή την κάθοδο του κινήματος.


2. ΚΙΝΗΤΗΡΙΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ

Ηγετική Δύναμη: Το προλεταριάτο (η εργατική τάξη). Είναι η μόνη συνεπής επαναστατική δύναμη.

Βασικός Σύμμαχος: Η αγροτιά (φτωχοί και μεσαίοι αγρότες). Η συμμαχία εργατών-αγροτών αποτελεί τη βάση της νίκης.


3. ΤΑΞΙΝΟΜΗΣΗ ΕΦΕΔΡΕΙΩΝ

Ο Στάλιν δίνει βαρύτητα στη διαχείριση των εφεδρειών για την αποδυνάμωση του εχθρού:

Α. Άμεσες Εφεδρείες

Η αγροτιά και τα ενδιάμεσα στρώματα του πληθυσμού.

Το προλεταριάτο των γειτονικών χωρών (διεθνιστική βοήθεια).

Το επαναστατικό κίνημα στις αποικίες και τις εξαρτημένες χώρες.

Οι ήδη υπάρχουσες κατακτήσεις της δικτατορίας του προλεταριάτου.

Β. Έμμεσες (Πιθανές) Εφεδρείες

Αντιθέσεις μεταξύ των τάξεων: Εκμετάλλευση των συγκρούσεων ανάμεσα σε τμήματα της αστικής τάξης.

Αντιθέσεις μεταξύ κρατών: Αξιοποίηση των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και πολέμων που παραλύουν τον αντίπαλο.

Εσωτερικά Ρήγματα: Εκμετάλλευση της κρίσης στον κρατικό μηχανισμό, το στρατό ή τη γραφειοκρατία του εχθρού.


4. ΚΑΝΟΝΕΣ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗΣ ΗΓΕΣΙΑΣ

Συγκέντρωση Δυνάμεων: Το χτύπημα πρέπει να δοθεί στο πιο ευάλωτο σημείο του εχθρού, όταν η κρίση έχει ωριμάσει.

Επιλογή Στιγμής: Η μάχη δίνεται όταν η "πρωτοπορία" είναι έτοιμη και ο εχθρός δεν μπορεί να κινητοποιήσει τις δικές του εφεδρείες.

Απομόνωση Αντιπάλου: Η στρατηγική πρέπει να αποκόπτει την ηγεσία του εχθρού από τις μάζες που την ακολουθούν.

Ελιγμοί και Υποχώρηση: Η ικανότητα για οργανωμένη υποχώρηση (όταν ο εχθρός υπερτερεί) είναι εξίσου σημαντική με την επίθεση για τη διάσωση των στελεχών.


5. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ

Η στρατηγική κερδίζει τον πόλεμο, η τακτική κερδίζει τις μάχες. Η επιτυχία εξαρτάται από τη σωστή σύνδεση των άμεσων δυνάμεων με την έξυπνη αξιοποίηση των πιθανών (έμμεσων) εφεδρειών.


💡 Συμβουλή για την αρχειοθέτηση:


Αν το εκτυπώσεις, μπορείς να προσθέσεις στις σημειώσεις σου ότι το κείμενο αυτό γράφτηκε το 1924 ως σειρά διαλέξεων στο Πανεπιστήμιο Σβερντλόφ, αμέσως μετά το θάνατο του Λένιν.

 

Στην εποχή του...Βιντέλα και ακόμα πάρα πέρα!

Βλέπω σύντροφοι ότι είσαστε ακόμη στην εποχή του...Βιντέλα! Τότε που διάφοροι “επαναστάτες” κάκιζαν και μέμφονταν την ΕΣΣΔ γιατί, λέει, είχε διπλωματικές επαφές με τον δικτάτορα και έτσι τον “νομιμοποιούσε”, τον “ξέπλενε” κτλπ. Έτσι και τώρα. Γιατί πήγε ο Τσίπρας στο Κίεβο, γιατί “ξεπλένει” τους Ναζιστές, γιατί “νομιμοποιεί” τους φασίστες κι άλλες τέτοιες “σοφές” παπαριές.

Οπότε σημειώνω τα κάτωθι:

1. Ο Νίκος Κοτζιάς από χρόνια κάνει λόγο για μια ενεργητική εξωτερική πολιτική και για τον ειδικό ρόλο που θα πρέπει να παίζει η Ελλάδα στις διάφορες διενέξεις προσφέροντας τις καλές της υπηρεσίες ως διαμεσολαβήτρια δύναμη. Πάνω σ’ αυτά έχει γράψει κι έχει πει χιλιάδες σελίδες και λέξεις. Συγκεκριμένα για την κρίση της Ουκρανίας, και έχει πει και έχει εξαγγείλει μια τέτοια πολιτική ΠΡΙΝ γίνει υπουργός. Τόνιζε δε ότι, η Ελλάδα έχει ζωτικά συμφέροντα στην Ουκρανία - πρώτα και κύρια υπάρχουν Έλληνες εκεί - και ότι επ’ ουδενί δεν έπρεπε να “κρατάει μούτρα” αλλά έπρεπε να παρεμβαίνει δραστήρια. Σε μια κρίση όπου όλοι έχουν νομιμοποιήσει όλους και όλοι έχουν ξεπλύνει όλους, εσείς ζητάτε, η Ελλάδα, να μείνει μόνη της και να κοιτάει(!) Δεν είναι μόνο γελοία η θέση σας - αυτό δεν θα μας πείραζε - είναι και επικίνδυνη. Στην πραγματικότητα γίνεστε η προέκταση της πολιτικής όσων θέλουν τις χώρες τους να συνεργάζονται με όλους και την Ελλάδα την θέλουν αντίβαρο για να πιέζουν τις χώρες εκείνες που οι ίδιοι δεν τολμάνε να πιέσουν ή δεν τολμάνε να πιέσουν περισσότερο. Αν λοιπόν εσείς δεν συμφωνείτε με αυτή την πολιτική θα έπρεπε να αντιδράσετε τότε, τέτοιες μέρες πριν δυο χρόνια, που ο Κοτζιάς έγινε υπουργός και όχι με “χρονοκαθιστέρηση Ραν Ταν Πλαν” επειδή δεν μας έβγαλε ο Τσίπρας από το Ευρώ.

2. Ο Τσίπρας πηγαίνει στο Κίεβο ενώ από την πρώτη στιγμή, και μόνος του στην ΕΕ, έχει αντιταχθεί στις κυρώσεις της ΕΕ προς την Ρωσία! Σθεναρά εκεί υποστηρίζει ότι εξωτερική πολιτική έτσι δεν γίνεται και προτείνει τις καλές υπηρεσίες του Υπουργού Εξωτερικών για να αρθεί η αντιπαλότητα. Ο Κοτζιάς έχει πει σαφώς και επανειλημμένως ότι δεν μπορούν οι “Ευρωπαίοι” να απαιτούν από εμάς να μην έχουμε σχέσεις ή να τορπιλίζουμε τις σχέσεις αυτές, όταν, την ίδια στιγμή, εκείνοι εντείνουν τη συνεργασία και βελτιώνουν τις σχέσεις. Εσείς, τώρα, γιατί αβαντάρετε τους “Ευρωπαίους”; Νομίζετε ότι δεν σας βλέπουμε πίσω από τον φερετζέ της “επαναστατικότητας” και τον μύστακα του “αντιφασισμού”; Την ίδια στιγμή ο Πούτιν έχει διπλωματικές σχέσεις και μια σειρά πράγματα γίνονται μαζί με την ένοπλη σύρραξη ή την προσάρτηση της Κριμαίας. “Ξεπλένει” ο Πούτιν τον Ποροσένκο; Ή μήπως τον “νομιμοποιεί”;

3. Το έχω επισημάνει και σχολιάσει από χρόνια αν και οφείλατε να το ξέρατε γιατί είναι κάτι πέρα για πέρα γνωστό. Η ΕΣΣΔ είχε μέχρι την τελευταία στιγμή σχέσεις με την Γερμανία του Χίτλερ. Την “ξέπλενε” ή την “νομιμοποιούσε”; Ναι, την “ξέπλενε” και την “νομιμοποιούσε”, λένε, όσοι κατεύναζαν τον Χίτλερ και υπέγραφαν στο Μόναχο. Ήθελαν να στρέψουν τον Χίτλερ πρώτα κατά της ΕΣΣΔ ελπίζοντας ή να χαθεί η ΕΣΣΔ ή να χαθεί ο Χίτλερ μαζί με την ΕΣΣΔ. Αν δεν πετύχαινε αυτό τότε θα έβλεπαν τι θα έκαναν. Ωστόσο, τον Σίφη, τον “Μουστάκια”, δεν τον πτόησαν όλα αυτά και κατάφερε να στραφεί ο Χίτλερ πρώτα κατά των πατρόνων του και μετά κατά της ΕΣΣΔ. Έτσι κέρδισε πολύτιμο χρόνο αν και δεν κέρδισε όλο τον πολύτιμο χρόνο που χρειαζόταν. Κι όλα τα “πάρε-δώσε”, μεταξύ των δύο χωρών, δεν τις εμπόδισαν καθόλου να αλλησκοτωθούν, η μια φτάνοντας στη Μόσχα και η άλλη κυριεύοντας το Βερολίνο. Αλλά και με τους Τσόρτσιλ, Ρούσβελτ και Τρούμαν, ο Ιωσήφ ήταν “κώλος και βρακί” αλλά καθόλου δεν κωλώσανε για να εμπλακούν, μετά, στον “ψυχρό πόλεμο” που πολλές φορές κόντεψε να γίνει θερμός. Αλλά και με τους Γιαπωνέζους που ήταν σε πόλεμο, όταν οι “άλλοι” υπέγραφαν στο Μόναχο, αφού τους κατατρόπωσε στη Μογγολία, έκανε ειρήνη μαζί τους και είχε “νομιμοποιητικές” και “πλυντηριακές” διπλωματικές σχέσεις μαζί τους(!) Οι Ιάπωνες διπλωμάτες, λέει, ήταν στην εξέδρα των επισήμων της Κόκκινης Πλατείας και μάλιστα δίπλα-δίπλα με τους Αμερικανούς όταν παρήλαυναν τα Κόκκινα Στρατά αναχωρώντας αμέσως για το μέτωπο όπου θα συνέτριβαν τους συμμάχους των Ιαπωνέζων, τους Γερμανούς και τους άλλους ΚεντροΕυρωπαίους που πολέμαγαν μαζί τους!

Συμπέρασμα: 

α) Αυτό που δεν συγχωρώ σε σας είναι το ότι παρουσιάζετε τις πιο μεγάλες ανοησίες σαν την Λυδία Λίθο της επαναστατικότητας! Αυτόν τον Ναρκισσιστικό Επαναστατισμό, ρε σύντροφοι, δεν τον αντέχω! Έλεος! Ότι, τάχα, όπου βρίσκεστε εσείς υπάρχει γνήσια κι επαναστατική γραμμή και όταν φεύγετε επικρατούν οι “προδότες” και οι “μειοδότες”(!) Δεν τον άντεχα και τότε! Τριάντα, σαράντα χρόνια μετά, είναι σκέτη φρίκη. Σκέτος Σταλινισμός χωρίς όμως την ευφυή πολιτική του Σήφη. Δυο φορές φρίκη, δηλαδή. Και μετά αυτό το τυφλό μίσος για τον πολιτικό σας αντίπαλο που μέχρι χθες “κόβατε φλέβες” για την καταλληλότητά του(!) Δεν διστάζετε να πείτε οποιαδήποτε μπαρούφα προκειμένου να τον πλήξετε, ηθικά, πολιτικά, προσωπικά! Σε τι διαφέρετε, όταν τα κάνετε αυτά, από το Άδωνι και από όλα αυτά τα λαμόγια της πολιτικής;

β) Όρεξη να’ χετε, μεγάλοι μου αντιφασίστες, και πεδία να δείξετε τον αρειμάνιο αντιφασισμό σας θα υπάρξουν πολλά! Είπαμε τι λέει ο Καραϊσκάκης... “χρειάζονται και οι κώλοι” ...δεν φτάνουν μόνο τα σχέδια για τα χαρακώματα...χρειάζονται και οι κώλοι που θα κάτσουν εκεί να πολεμήσουν!

γ) Μέχρι τότε, μελετήστε το ανέκδοτο: Ήταν κάποιος μια φορά πολύ...εύσωμος...με μεγάλο δείκτη μάζας σώματος. Πήγε στο γιατρό για να αδυνατίσει. Πράγματι ο γιατρός έκανε ό,τι έπρεπε και αδυνάτισε. Μόνο που του παραπονέθηκε ότι το δέρμα του ήταν πια χαλαρό, έκανε ζάρες και πτυχώσεις, οπότε τον ενοχλούσε όταν καθόταν. Ο γιατρός του υπέδειξε τρόπους να χειρίζεται το πλαδαρό δέρμα του και εν πάση περιπτώσει ο άνθρωπος κάπως καλύτερα συνέχιζε τη ζωή του. Κάποια μέρα όμως μπήκε στο τρόλεϊ, κάθισε σε μια θέση και τράβηξε το δέρμα του από τον αυχένα, να στρώσει. Το έκανε αυτό μερικές φορές μέχρι που πέτυχε την άνετη στάση. Εκείνη όμως τη στιγμή, ο πίσω συνεπιβάτης, άπλωσε το χέρι στο γιακά του και σιάχνοντάς του είπε: “κύριε, σηκώστε τον γιακά σας γιατί φαίνεται ο κώλος σας....”

Για όσους, παρά ταύτα, δεν κατάλαβαν: Η πολιτική σας είναι μια πολιτική του κώλου! Πρώτα απ’ όλα βρώμικη!

Από το Στάλινγκραντ στο Κουρσκ

Όταν η άμυνα είναι η καλύτερη επίθεση

Γιώργος Μιτλ. Σαλεμής

Πρόκειται για ένα "παλιό" κείμενο. Της πρώτης δεκαετίας του 21ου αιώνα. 

Σκοπό έχει όχι την πλήρη ανάλυση των μαχών αυτών αλλά 

α) την κατάδειξη των κύριων στοιχείων τους. Εκείνων που τις καθιστούν ξεχωριστές. 

β) την τεκμηριωμένη αντιστροφή του δόγματος που "βασανίζει" όλους τους πολιτικά ανεγκέφαλους της εποχής μας, "η καλύτερη άμυνα είναι η επίθεση".

Είναι άκρως απαραίτητες αυτές οι επισημάνσεις γιατί, σήμερα, που έχουμε απομακρυνθεί πολύ από τα γεγονότα, εξαίροντας τη Μάχη του Στάλινγκραντ χωρίς την αναφορά στις επόμενες και ιδιαίτερα στη Μάχη του Κουρσκ, διευκολύνονται τόσο οι παρανοήσεις όσο και οι εσκεμμένες διαστρεβλώσεις στην εξήγηση πολλών άλλων γεγονότων. 

Σε αυτές τις διαστρεβλώσεις και παρανοήσεις βασίζεται η προσπάθεια ξεπλύματος του δοσιλογισμού. 

Θεωρώντας ύπουλα ότι ο πόλεμος κρίνεται στο Στάλινγκραντ στις αρχές - αρχές του '43, επιχειρείται να εδραιωθεί στις συνειδήσεις ότι:

α) Το ελληνικό Αντάρτικο που φουντώνει ακριβώς εκείνη την περίοδο, γίνεται "για την εξουσία" και όχι για την ολοκληρωτική συντριβή του Άξονα. 

β) Ο αγώνας αυτός είναι κάτι το περιττό, μια άσκοπη αιματηρή περιπέτεια, ένας τυχοδιωκτισμός των κομμουνιστών για την εξουσία, που τίποτα δεν προσφέρει αφού όλα έχουν κριθεί στον Βόλγα, σε τεράστιες μάχες και συγκρούσεις που καθόλου δεν μοιάζουν με τα μικρά πολεμικά περιστατικά που, συν τοις άλλοις, "αναγκάζουν" τους κατακτητές σε αντίποινα  κατά του αμάχου πληθυσμού. 

Αυτά λέγανε και τότε, αυτά λέγανε και μετά, αυτά λένε και τώρα, όλες οι γενιές του δοσιλογισμού, όλοι ο βαθμοί του: α', β', και γ' βαθμός. 

Δυστυχώς, σ' αυτή την σύγχυση ρίχνει νερό και η "αφελής" και επιφανειακή αντίληψη πολλών Αριστερών. Επαναλαμβάνεται, μάλιστα, κάθε χρόνο, με ευκαιρία την επέτειο του Στάλινγκραντ, θολώνοντας την εικόνα ότι, στην πόλη εκείνη του Βόλγα, οι λαοί πήραν μόνο μιαν ανάσα και μια ελπίδα για τα δύο ακόμα πιο σκληρά χρόνια του πολέμου. Τα χρόνια εκείνα που το ένα ήταν πιο σκληρό από το άλλο, πιο αιματηρό και πιο φρικτό. 

Χωρίς αυτά τα δυο γεμάτα χρόνια σκληρού πολέμου κατά του Άξονα, ο οποίος μάλιστα στην Ασία επεκτάθηκε μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1945, με εκατομμύρια νεκρούς επίσης, ΔΕΝ μπορεί να γίνει κατανοητό γιατί ακριβώς τότε, την άνοιξη του 1943, έπρεπε να φουντώσει παντού η Αντίσταση και ειδικά η ένοπλη πάλη. 

Την άνοιξη του 1943, η πλατιά και μαζική ένοπλη πάλη των λαών θα ανάγκαζε τον Άξονα να απλώσει τις δυνάμεις του, να τις διασπείρει μακριά από τα κύρια μέτωπα που τότε ΜΟΝΟ ΣΤΗ ΡΩΣΙΑ υπήρχαν. 

Τότε, την άνοιξη του 1943, ΈΠΡΕΠΕ να γίνει αυτός ο ξεσηκωμός αλλά και τότε ΜΠΟΡΟΥΣΕ να γίνει!

Τόσο ο μεγάλος θεωρητικός του πολέμου, ο Κλαούζεβιτς, όσο και οι μεγάλοι στρατηλάτες, εξαρτούν τον ανταρτοπόλεμο από τα κύρια μέτωπα ή το κύριο μέτωπο. Η ανάπτυξή του είναι αυθέως ανάλογη με τις εξελίξεις σ' αυτό. 

Όταν, όπως λέει ο Νικηφόρος, την άνοιξη του '42, κανένας ειδικός του πολέμου δεν πίστευε ότι μπορεί να στεριώσει αντάρτικο απέναντι στις μεραρχίες που όργωναν τις στέπες, την άνοιξη του '43, όλοι οι τίμιοι πατριώτες άρχισαν πια να ελπίζουν, να παίρνουν θάρρος και, κυρίως, να αναθεωρούν τις πολεμικές τους αντιλήψεις. 

Σ' αυτό τον ανηλεή αγώνα, που κάθε στρατιώτης είναι απαραίτητος, το αντάρτικο στα μετόπισθεν του εχθρού είναι πολύτιμο.

Όσο αναπτύσσεται το αντάρτικο, ο αντίπαλος φυλλοροεί και όσο φυλλοροεί ο αντίπαλος, αναπτύσσεται το αντάρτικο. Το είδαμε αυτό με τους Ιταλούς. Τη συνέχιση του πολέμου της Αλβανίας στα βουνά της Ελλάδος, από τη μάχη της Ρεκάς στην Γκιώνα (9/9/1942) μέχρι την συνθηκολόγηση και την πλήρη εκμηδένιση της 11ης Ιταλικής Στρατιάς στην Ελλάδα, ακριβώς έναν χρόνο αργότερα. 

Το είδαμε όμως και με αντίστροφο τρόπο, όταν οι Άγγλοι και το ίνδαλμα μερικών - μερικών, ο Τσώρτσιλ, αποσύρει 60.000 στρατό, σε μια κρίσιμη καμπή του πολέμου, από τα δυτικά μέτωπα της Ιταλίας και των Αρδεννών, για να εξυπηρετήσει τα αποικιοκρατικά του σχέδια χτυπώντας τον ΕΛΑΣ στην Αθήνα, αντί να τον αφήσει, πχ, να χτυπήσει τους Γερμανούς στο Οχυρό Κρήτης και αλλού.

Τούτων όλων και πολλών άλλων δοθέντων, θα πρέπει να αναλογιστεί κανείς, τι μοίρα θα είχε η Ελλάδα αν δεν πολεμούσε σκληρά και αταλάντευτα τα τρία αυτά χρόνια της κατοχής! Αν είχε καταθέσει τα όπλα ο λαός, όπως τον συμβούλευαν, τόσο οι κατοχικές κυβερνήσεις όσο και οι διαπρεπείς πολιτικοί και στρατιωτικοί ηγήτορές της τον Απρίλιο του 1941. 

Αφού στα τέλη Απριλίου του 1942, έληξαν οι μάχες για την άμυνα της Μόσχας, με ήττα (την πρώτη) των επιτιθέμενων Φασιστικών δυνάμεων (Γερμανίας και δορυφόρων), οι υπέρτερες αυτές δυνάμεις στράφηκαν νότιο-ανατολικά. Προς την κατεύθυνση του Καυκάσου και του Στάλινγκραντ.

(βλέπεις, και ο Χίτλερ ήθελε ό,τι και ο Μπους: τα πετρέλαια του Καυκάσου!)

Ο Κόκκινος Στρατός, αμυνόμενος συνεχώς, με τεράστιες απώλειες, αγκιστρώθηκε στο Στάλινγκραντ. Σε ένα κομμάτι γης, μήκους 40 χιλ., και πλάτους από 1.500 μέτρα, το μέγιστο, έως 700 μ., το ελάχιστο. Αυτή ήταν μια Στρατηγική Άμυνα Αναγκαστική.

Ο εχθρός τούς ανάγκασε σ' αυτή την άμυνα, λόγω ακριβώς των υπέρτερων δυνάμεων.

Η άμυνα αυτή κράτησε μέχρι τα μέσα περίπου του Νοεμβρίου του '42. (17/7/42-19/11/42)

Στη διάρκεια του αμυντικού μέρους της μάχης, ο Σοβιετικός Λαός με την ηγεσία του, δημιούργησαν τις απαραίτητες Στρατηγικές Εφεδρείες που θα τους επέτρεπαν να αντεπιτεθούν.

Πράγματι, μόλις πάγωσε ο Βόλγας, από βορά και νότο, 14 στρατιές (μια στρατιά= τρεις μεραρχίες), πέρασαν στην δυτική όχθη του και άρχισαν να περικυκλώνουν τους πολιορκητές.

Από τις 19/11/42 έως τις 2/2/43ⁱ κράτησε η επιθετική περίοδος της μάχης.

Οι πολιορκητές πολιορκήθηκαν και εκμηδενίστηκαν. (Η περικύκλωση είναι μορφή ήττας).

Η μάχη του Στάλινγκραντ, σήμανε την αντιστροφή του πολέμου.

Ο Κόκκινος Στρατός περνάει στην αντεπίθεση σε όλο το μέτωπο!

Μερικούς μήνες μετά, τον Μάϊο του '43, στο μέτωπο διαμορφώνεται η εξής κατάσταση:

Στην περιοχή του Κουρσκ, οι Σοβιετικοί, έχουν προελάσει περί τα 100 χιλιόμετρα σε βάθος μέσα στις Γερμανικές γραμμές και περί τα 200 χιλιόμετρα σε πλάτος.

Δημιουργήθηκε έτσι μια προεξοχή σαν τόξο, στο μέτωπο, που δελέασε του Γερμανούς στρατηγούς.

Η θρυλική“εξέχουσα του Κούρσκ”!

Στόχος τους: να επιτεθούν με τις ισχυρές, ακόμα, δυνάμεις που διέθεταν, από βορά και νότο για να εγκλωβίσουν, σε μια τανάλια μέσα, μεγάλες δυνάμεις του Κόκκινου Στρατού και να τις εκμηδενίσουν. Κατάφεραν να συγκεντρώσουν περίπου 900.000 άντρες και ανάλογα τεχνικά μέσα, τανκς κι αεροπλάνα. Ήταν η τελευταία τους προσπάθεια να ανακτήσουν την Στρατηγική Πρωτοβουλία. Στρατηγική Πρωτοβουλία σημαίνει ότι αυτός που την έχει, καθορίζει τον Τρόπο και τον Τόπο διεξαγωγής του πολέμου-το "γήπεδο"δηλαδή.

Οι Σοβιετικοί όμως είχαν συγκεντρώσει 1.300.000 άντρες και τα ανάλογα μέσα που πια ήταν εφάμιλλα των Γερμανικών(τα περιβόητα τανκς Τ-34 κλπ.). Είχαν δηλαδή την υπεροχή σε άντρες και υλικό!

Με τα δόγματα του πολέμου, που ίσχυαν έως τότε έπρεπε να περάσουν στην επίθεση, να μην επιτρέψουν στον εχθρό να ανακτήσει τη Στρατηγική Πρωτοβουλία, και να ευθυγραμμίσουν το μέτωπο.

Ο Στρατάρχης Ζούκοφ και οι επιτελείς του πρότειναν στον σ. Ιωσήφ, κι εκείνος ενέκρινε, να κάνουν Στρατηγική Άμυνα Εσκεμμένη.

Παραχώρησαν δηλαδή, μόνοι τους την στρατηγική πρωτοβουλία στον εχθρό και πέρασαν σε άμυνα όχι επειδή τους ανάγκαζαν οι συσχετισμοί των δυνάμεων αλλά για να αναγκάσουν τους συσχετισμούς των δυνάμεων ν' αλλάξουν περισσότερο προς ώφελός τους.

Είναι νομίζω γνωστό ότι όταν επιτίθεσαι, πρέπει να διαθέτεις παραπάνω από διπλάσιες δυνάμεις απ' ότι ο αμυνόμενος. Η επίθεση είναι μια πολύ ματωμένη επιχείρηση.

Οργάνωσαν λοιπόν μια πολύ βαθιά άμυνα, αλλεπάλληλων ζωνών, μήκους 140 χιλ., και περίμεναν.

Για να έχουν δε οι φασίστες να πορεύονται, δυο ώρες πριν την ώρα εξόρμησης, στις 2.40π.μ. της 5η Ιουλίου του 1943, ο Ζούκοφ, έδωσε διαταγή στον διοικητή του πυροβολικού του μετώπου, στρατηγό Β. Ι. Καζάκοφ, να αρχίσει πυρά αντι-προπαρασκευής.

Φαντάσου τι έγινε όταν την ώρα που παίρνουν θέσεις για επίθεση, τους βομβαρδίζουν σαν να πρόκειται να τους επιτεθούν!

Τελικά η γερμανική επίθεση που εκδηλώθηκε στις 5.00π.μ. της 5/7/43(προσοχή στις ημερομηνίες) έχασε την προωθητική της δύναμη την 7η μέρα.

Τότε ήταν που οι ξεκούραστες στρατιές του Μετώπου(1 «μέτωπο»= 3 στρατιές) της Στέπας-οι Στρατηγικές εφεδρείες δηλαδή άρχισαν σιγά-σιγά να ρίχνονται στη μάχη. Να μην τα καταλάβει όλα ο εχθρός και προκάμει να αναθεωρήσει το στρατηγικό του σχέδιο!(Το πώς και πότε ρίχνονται οι διάφορες μονάδες στη μάχη έχει ιδιαίτερη σημασία. Για τον λόγο αυτό μέρος της Στρατηγικής αποτελεί το σχέδιο διάθεσης των δυνάμεων). Όταν οι Χιτλερικοί στρατηγοί -παραπλανημένοι-αποφάσισαν να συνεχίσουν την επίθεση αντί να περάσουν πια στην άμυνα, τότε ρίξανε στη μάχη και τις υπόλοιπες στρατηγικές εφεδρείες. Πέτυχαν έτσι τον Στρατηγικό Αιφνιδιασμό.

Και με μια τεράστια ένταση των προσπαθειών, των εμπειροπόλεμων πια, Κόκκινων μαχητών, σε όλη την έκταση του μετώπου, μετά από πενήντα μέρες σφοδρότατων συγκρούσεων, το μέτωπο ευθυγραμμίστηκε στα σημεία εκείνα που οι Σοβιετικοί Στρατηγοί είχαν καθορίσει.

Αυτή ήταν η μάχη του Κουρσκ!Η μάχη που καθόρισε αμετάκλητα, την ήττα του Φασιστικού στρατοπέδου, άλλαξε τους συσχετισμούς των δυνάμεων (και των αδυναμιών) σε όλη την Ευρώπη. Μετά τη μάχη αυτή τίποτα δεν είναι ίδιο!

Η ελπίδα για τη ήττα του φασισμού γιγαντώνεται. Μαζί της όμως και τα μαύρα σύννεφα.

Μετά από αυτή, οι ναζιστικές δυνάμεις, δεν θα μπορέσουν να ανακτήσουν τη στρατηγική πρωτοβουλία αλλά και να ανεβάσουν τη μαχητικότητα τους στα πρότερα επίπεδα. Για τη υπεροχή σε άνδρες και μέσα ούτε λόγος να γίνεται.

Βέβαια δεν σημαίνει ότι ο Φασισμός εκμηδενίστηκε στο Κούρσκ.

Χρειάστηκε σκληρός αγώνας σ' όλη την Ευρώπη, το δεύτερο μέτωπο της Νορμανδίας -10 ολάκερους μήνες μετά- και η εξίσου μεγάλη, με το Κουρσκ, τιτανομαχία του Βερολίνου.

Συμπέρασμα: Η επίθεση δεν είναι η καλύτερη άμυνα, ειδικά όταν υπάρχει μια καλή άμυνα για την επίθεση. Άστον να παιδεύεται. Να χτυπιέται. Να εξαντλεί την επιθετική του ορμή. Να ματώνει. Κάνε οικονομία δυνάμεων. Θα σου χρειαστούν. Στην επίθεση. Όταν έχει διεισδύσει μέσα στις γραμμές σου. Όταν έχει απομακρυνθεί από γνώριμα μέρη. Όταν θα έχει το άγχος των 90 λεπτών που δεν του πρόσφεραν την νίκη. Τότε που θα έχεις φέρει κοντά τις εφεδρείες. Τις ξεκούραστες στρατηγικές εφεδρείες. Που κάνουν τη διαφορά.

Και τότε ξεκίνα την αντεπίθεση. Ορμητικά. Θυελλώδικα. Εμπνευσμένα. Αμείλικτα. Αταλάντευτα .

Πολιτικές και στρατιωτικές συνέπειες της μάχης του Κουρσκ.

Ο αγώνας γύρω από την ανάκτηση και διατήρηση της στρατηγικής πρωτοβουλίας

και η μορφή που αυτός πήρε στη μάχη του Κουρσκ το δίμηνο Ιουλίου-Αυγούστου του 1943 εξηγούν όλα τα μετέπειτα πολιτικά και στρατιωτικά γεγονότα όχι μόνο σε αυτό καθ’ αυτό το ανατολικό μέτωπο αλλά και σε όλα τα μέτωπα, σε όλη την Ευρώπη, σε όλο τον κόσμο.

Με δεδομένο το γεγονός ότι η στρατηγική πρωτοβουλία βρίσκεται πια οριστικά στην πλευρά των Σοβιετικών προκύπτουν τα εξής συμπεράσματα:

1.ο πόλεμος θα τελειώσει και νικητές θα είναι οι Σοβιετικοί

2.ο πόλεμος θα τελειώσει και ηττημένοι θα είναι η Γερμανία και οι σύμμαχοί της.

Αυτά είναι τα σίγουρα. Δεν είναι όμως σίγουρο το πόσο νικητές θα είναι οι Σοβιετικοί. Δεν είναι σίγουρο επίσης το πόσο ηττημένοι θα είναι οι Γερμανοί.

Και η νίκη και η ήττα επιδέχονται διαβαθμίσεις.

Θα παραδοθεί η Γερμανία με όρους; Θα παραδοθεί στους Σοβιετικούς; Θα είναι δηλαδή οι Σοβιετικοί αποκλειστικοί ρυθμιστές των πραγμάτων της Ευρώπης αφού όλες οι χώρες της έχουν συνάψει συμμαχίες με την Γερμανία και με τον έναν ή τον άλλο τρόπο παίρνουν μέρος και στην εκστρατεία κατά της ΕΣΣΔ;

Ο Αύγουστος του ’43 ήταν ο μήνας που ζέστανε τις ελπίδες για ελευθερία και ειρήνη των λαών της Ευρώπης αλλά ήταν και ο μήνας των μεγάλων αποφάσεων των πολιτικών ηγεσιών. Το ερώτημα που έμπαινε μπροστά τους ήταν σε ποια πλευρά θα βρεθούν στο τέλος του πολέμου. Η μέχρι τώρα πλευρά στην οποία είχαν επενδύσει βάδιζε ολοταχώς στην καταστροφή.

Με δεδομένο ότι το δεύτερο μέτωπο δεν είχε ακόμη ανοίξει δεν είναι απίθανο-τον Αύγουστο του 1943- οι Σοβιετικοί να είναι οι μοναδικοί στην ουσία νικητές στο ευρωπαϊκό θέατρο του παγκοσμίου πολέμου. Το θέατρο της Ιταλίας μόλις έχει ανοίξει και η έκβασή του, εκτός από δευτερεύουσα και περιφερειακή, προδιαγράφεται και βραδείας εξελίξεως λόγω των γεωγραφικών ιδιομορφιών.

i Όταν δηλ, οι Αντάρτες του ΕΛΑΣ και του ΕΔΕΣ ανατινάζουν τη γέφυρα του Γοργοποτάμου, η μάχη του Στάλινγκραντ μαίνεται και, συγκεκριμένα, βρίσκεται στην έκτη μέρα της επιθετικής της φάσης. Αυτό σημαίνει ότι βαδίζοντας προς τη γέφυρα και καθώς τα συντρίμμια της τινάζονταν στον αέρα, όλοι ανέμεναν από στιγμή σε στιγμή της αναγγελία του κλεισίματος της λαβίδας γύρω από τη στρατιά του Πάουλους.