Μια συζήτηση για τις αρχές της Στρατηγικής και της Τακτικής με την ΑΙ...

 

 

 Παραθέτω μια σύντομη συζήτηση με την Τεχνητή Νοημοσύνη πάνω στα βασικά στοιχεία της Στρατηγικής και της Τακτικής. 

Συγκεκριμένα πρόκειται για μια σύνοψη μιας ομιλίας που έχει κάνει ο νεαρός Στάλιν το 1924 στο Πανεπιστήμιο Σβερντλόφ. Λίγο μετά τον θάνατο του Λένιν. 

Πολλά ενδιαφέροντα περιλαμβάνει.

Εκείνο όμως που ίσως πρέπει να προσέξουμε πρώτα-πρώτα είναι το ζήτημα της συγκέντρωσης των δυνάμεων στο πιο ευάλωτο σημείο της διάταξης του αντιπάλου! 

Συγκέντρωση δυνάμεων και μετά ξανά συγκέντρωση δυνάμεων και ακόμα πιο μετά εφεδρείες. 

Αυτά είναι τα ζητήματα που κυριαρχούν στη σκέψη των στρατηγών είτε πρόκειται για πόλεμο είτε για πολιτική.

Ποιο είναι το πιο ευάλωτο σημείο του αντιπάλου το οποίο μπορεί με κάποιο τρόπο να αλωθεί από το λαϊκό κίνημα; 

Είναι η Κυβερνητική Εξουσία. Ένα τμήμα δλδ της όλης Εξουσίας.

Τι πρέπει να κάνουμε για να το αλώσουμε; 

Να συγκεντρώσουμε δυνάμεις εκεί ακριβώς. Και μετά να ετοιμάσουμε εφεδρείες, και για να αναπληρώσουμε τις απώλειες και για να δημιουργήσουμε κι άλλα ρήγματα καθώς η Εξουσία δεν είναι μόνο η Κυβερνητική, ιδιαίτερα δε σήμερα και μάλιστα σε μια εξαρτημένη χώρα, δεν βρίσκεται μέσα στη χώρα αλλά έχει επέλθει μια "ασύμμετρη σχάση" κι ένα μεγάλο της μέρος βρίσκεται πέρα από τα σύνορα και "διαχέεται" από τις ΗΠΑ μέχρι τον Ζελένσκυ και τον Νετανιάχου! 

Τι κάνουν οι δυνάμεις της Αριστεράς επ' αυτού;

Το ακριβώς αντίθετο! Αντί να συγκεντρώνουν τις δυνάμεις, τις σκορπίζουν. "Τυρία" θα το λέγαμε σε άλλη εποχή(!) Όσο για το Κουτσουμπιστικό Κόμμα Ελλάδας, που κορδακίζεται ως σταλινικό, μόνο τη σταλινική σκέψη επί του ζητήματος δεν ακολουθεί! 

Με τούτα και με τ' άλλα, περισσότερο "σταλινική" είναι η σκέψη της ΑΙ (!) 

 

 Γιώργος Μιλτ. Σαλεμής

Η συζήτηση... 


- Έχεις γνώσεις πάνω στα κείμενα του Στάλιν;

Ναι, μπορώ να σε βοηθήσω με τα γραπτά του Ιωσήφ Στάλιν.

Ο Στάλιν άφησε πίσω του μια τεράστια συλλογή κειμένων που περιλαμβάνει θεωρητικά έργα για τον μαρξισμό, πολιτικούς λόγους, άρθρα και επίσημη αλληλογραφία.


Κεντρικά Θεωρητικά Έργα

Ζητήματα Λενινισμού: Η σημαντικότερη συλλογή κειμένων του που κωδικοποίησε την ιδεολογία του κράτους.

Ο Μαρξισμός και το Εθνικό Ζήτημα: Ένα από τα πρώτα του σημαντικά κείμενα (1913), που έθεσε τις βάσεις για τη σοβιετική πολιτική απέναντι στις εθνότητες.

Διαλεκτικός και Ιστορικός Υλισμός: Μια συνοπτική παρουσίαση της κοσμοθεωρίας του Κόμματος, που περιλαμβανόταν στο "Ιστορία του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης (Μπολσεβίκοι)".

Οικονομικά Προβλήματα του Σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ: Ένα από τα τελευταία του έργα (1952), όπου ανέλυε τη μετάβαση στον κομμουνισμό.


Θεματολογία

Οργάνωση του Κόμματος: Κείμενα για την πειθαρχία και τον ρόλο των στελεχών.

Εκβιομηχάνιση και Κολεκτιβοποίηση: Λόγοι που δικαιολογούσαν τα Πενταετή Πλάνα.

Γλωσσολογία: Το περίφημο έργο του για τη σχέση γλώσσας και κοινωνικής βάσης.

Στρατιωτική Στρατηγική: Διαταγές και αναλύσεις από την περίοδο του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.


💡 Σημείωση: Αν ψάχνεις κάτι συγκεκριμένο, μπορώ να σου βρω αποσπάσματα ή να σου εξηγήσω τις βασικές θέσεις του πάνω σε κάποιο θέμα.

Θέλεις να αναλύσουμε κάποιο συγκεκριμένο βιβλίο ή μια ιστορική ομιλία του;

- ωραία! ζητήματα λενινισμού. έχει ένα κείμενο για τη στρατηγική κ την τακτική. μπορείς να δώσεις τα βασικά στοιχεία του;

Το κείμενο στο οποίο αναφέρεσαι είναι το Κεφάλαιο VII από το έργο του «Πάνω στις Αρχές του Λενινισμού» (1924). Σε αυτό, ο Στάλιν κωδικοποιεί τις μεθόδους που πρέπει να ακολουθεί ένα κομμουνιστικό κόμμα για την κατάληψη και τη διατήρηση της εξουσίας.


1. Ορισμός Στρατηγικής vs Τακτικής

Στρατηγική: Είναι ο καθορισμός της κατεύθυνσης του κύριου χτυπήματος σε ένα συγκεκριμένο στάδιο της επανάστασης. Παραμένει αμετάβλητη για όλη την περίοδο αυτού του σταδίου.

Τακτική: Είναι ο καθορισμός της γραμμής συμπεριφοράς για ένα σύντομο διάστημα (ελιγμοί). Αλλάζει ανάλογα με τις αυξομειώσεις της κίνησης του κινήματος (άνοδος ή υποχώρηση).


2. Τα Στάδια της Επανάστασης

Ο Στάλιν χωρίζει τη δράση σε περιόδους, όπου κάθε μία έχει διαφορετικό στόχο και εχθρό:

Πρώτο Στάδιο (1903-1917): Στόχος η ανατροπή του Τσαρισμού. Κύρια δύναμη το προλεταριάτο, βασικός σύμμαχος η αγροτιά.

Δεύτερο Στάδιο (Μετά τον Οκτώβρη 1917): Στόχος η ανατροπή του καπιταλισμού. Απομόνωση της μικροαστικής δημοκρατίας.


3. Η Στρατηγική Ηγεσία

Για να είναι επιτυχημένη η στρατηγική, ο Στάλιν θέτει τρεις προϋποθέσεις:

Συγκέντρωση δυνάμεων: Το χτύπημα πρέπει να γίνει στο πιο ευάλωτο σημείο του εχθρού τη στιγμή που η κρίση κορυφώνεται.

Επιλογή στιγμής: Η αποφασιστική μάχη πρέπει να δοθεί όταν η "πρωτοπορία" είναι έτοιμη και οι εφεδρείες του εχθρού έχουν παραλυθεί.

Αταλάντευτη πορεία: Μόλις παρθεί μια απόφαση, πρέπει να εκτελεστεί χωρίς δισταγμό.


4. Η Τέχνη των Ελιγμών (Τακτική)

Εδώ ο Στάλιν εισάγει την έννοια της υποχώρησης:

Όταν ο εχθρός είναι υπερβολικά δυνατός, η τακτική υποχώρηση είναι απαραίτητη για να σωθούν τα στελέχη και να αναδιοργανωθούν οι δυνάμεις.

Σύνθημα: "Υποχωρούμε για να επιτεθούμε καλύτερα αργότερα".


5. Οι Εφεδρείες (Reserves)

Ο Στάλιν δίνει τεράστια σημασία στις εφεδρείες:
Άμεσες: Η αγροτιά και τα καταπιεσμένα έθνη.
Έμμεσες: Οι αντιθέσεις ανάμεσα στα καπιταλιστικά κράτη (τις οποίες το κόμμα πρέπει να εκμεταλλεύεται).

🚩 Το βασικό συμπέρασμα: Η στρατηγική κερδίζει τον πόλεμο, η τακτική κερδίζει τις μάχες. Χωρίς σωστή σύνδεση των δύο, το κίνημα είτε γίνεται τυχοδιωκτικό είτε παθητικό.

Θέλεις να εστιάσουμε σε κάποιο από τα στάδια της επανάστασης ή στο πώς ορίζει τις εφεδρείες του κινήματος;


- Χρειάζεται όμως κι άλλα στοιχεία. Για τις κινητήριες δυνάμεις της επαναστάσεις όπως και για τις εφεδρείες. (πιθανές ,κλπ)


Για να ολοκληρωθεί η εικόνα της στρατηγικής κατά τον Στάλιν, πρέπει να δούμε πώς ταξινομεί τις δυνάμεις που συμμετέχουν στην ανατροπή του συστήματος. Ο Στάλιν χωρίζει το «στρατόπεδο» της επανάστασης σε δύο βασικές κατηγορίες:


1. Οι Κινητήριες Δυνάμεις (Direct Forces)

Αυτές είναι οι δυνάμεις που διεξάγουν την επανάσταση σε κάθε δεδομένο στάδιο.

Η Ηγετική Δύναμη: Το προλεταριάτο (η εργατική τάξη). Είναι η μόνη τάξη που είναι «επαναστατική μέχρι τέλους».

Ο Βασικός Σύμμαχος: Η αγροτιά (κυρίως η φτωχή και η μεσαία). Χωρίς τη συμμαχία εργατών-αγροτών, η επανάσταση θεωρείται καταδικασμένη.

Ο Σκοπός: Η κινητοποίηση αυτών των δυνάμεων για την απομόνωση της αστικής τάξης και την κατάληψη της εξουσίας.


2. Οι Εφεδρείες (Reserves)

Ο Στάλιν δίνει τεράστια σημασία στις εφεδρείες, τις οποίες χωρίζει σε δύο είδη:

Α. Άμεσες Εφεδρείες:

Η αγροτιά και τα ενδιάμεσα στρώματα του πληθυσμού της χώρας.

Το προλεταριάτο των γειτονικών χωρών (η διεθνής αλληλεγγύη).

Το επαναστατικό κίνημα στις αποικίες και τις εξαρτημένες χώρες (που αποδυναμώνει τον ιμπεριαλισμό από τα έξω).

Οι κατακτήσεις της δικτατορίας του προλεταριάτου (όταν το κόμμα έχει ήδη πάρει την εξουσία σε ένα μέρος, αυτό το κράτος γίνεται εφεδρεία για το παγκόσμιο κίνημα).

Β. Έμμεσες Εφεδρείες:

Οι αντιθέσεις και οι συγκρούσεις ανάμεσα στις μη προλεταριακές τάξεις (π.χ. η σύγκρουση μικροαστών και μεγαλοαστών).

Οι αντιθέσεις και οι πόλεμοι ανάμεσα στα ίδια τα ιμπεριαλιστικά κράτη. Αυτό το θεωρούσε κρίσιμο, καθώς ο εχθρός απασχολείται με τις δικές του διαμάχες.


3. Η Στρατηγική Αξιοποίηση

Ο Στάλιν τονίζει ότι η ηγεσία πρέπει:

Να συγκεντρώνει την κύρια δύναμη στο πιο ευάλωτο σημείο του εχθρού, την κατάλληλη στιγμή.

Να επιλέγει την κατεύθυνση του κύριου χτυπήματος έτσι ώστε να αχρηστεύει τις εφεδρείες του εχθρού.

Να ελιχθεί με τις δικές του εφεδρείες, ώστε αν χρειαστεί υποχώρηση, αυτή να γίνει με τις μικρότερες δυνατές απώλειες.

📍 Το «Κλειδί»: Η στρατηγική αλλάζει όταν η επανάσταση περνάει από το ένα στάδιο στο άλλο (π.χ. από την αστικοδημοκρατική στη σοσιαλιστική), επειδή αλλάζουν οι κινητήριες δυνάμεις και οι εχθροί.

Θέλεις να δούμε πώς εφάρμοσε αυτά τα στοιχεία στην πράξη κατά την Οκτωβριανή Επανάσταση (π.χ. ποιον όρισε ως κύριο εχθρό το 1917)


- τι λέει για τις πιθανές εφεδρείες;


Στο κείμενο «Περί των αρχών του Λενινισμού» (και συγκεκριμένα στο κεφάλαιο για τη στρατηγική), ο Στάλιν χρησιμοποιεί τον όρο «έμμεσες» ή «πιθανές» εφεδρείες για να περιγράψει δυνάμεις που δεν ανήκουν στο προλεταριάτο, αλλά μπορούν να αξιοποιηθούν προς όφελος της επανάστασης.

Αυτές οι εφεδρείες βασίζονται κυρίως στην εκμετάλλευση των αντιθέσεων στο στρατόπεδο του εχθρού.

Οι 3 βασικές «Πιθανές» Εφεδρείες

Αντιθέσεις μεταξύ των τάξεων: Οι συγκρούσεις ανάμεσα σε διαφορετικές ομάδες της αστικής τάξης ή ανάμεσα στην αστική τάξη και τους μικροαστούς. Το κόμμα πρέπει να "σπρώχνει" αυτές τις ομάδες σε σύγκρουση για να αποδυναμώνεται ο κύριος εχθρός.

Αντιθέσεις μεταξύ κρατών: Οι αντιπαραθέσεις, οι οικονομικοί ανταγωνισμοί ή ακόμα και οι πόλεμοι ανάμεσα στα ιμπεριαλιστικά κράτη. Ο Στάλιν θεωρεί ότι αυτές οι κρίσεις «παραλύουν» τον εχθρό και δίνουν χώρο δράσης στο προλεταριάτο.

Αντιθέσεις εντός των θεσμών: Η αξιοποίηση των ρηγμάτων που δημιουργούνται μέσα στον κρατικό μηχανισμό, το στρατό ή τη γραφειοκρατία του αντιπάλου κατά τη διάρκεια μιας κρίσης.

Πώς αξιοποιούνται;

Ο Στάλιν ξεκαθαρίζει ότι αυτές οι εφεδρείες είναι προσωρινές και ασταθείς. Η στρατηγική του κόμματος πρέπει:

Να τις εκμεταλλεύεται: Να βαθαίνει το χάσμα ανάμεσα στους εχθρούς.

Να μην στηρίζεται σε αυτές: Δεν είναι οργανικά κομμάτια της επανάστασης, αλλά «βοηθητικά» στοιχεία που διευκολύνουν το πέρασμα στην επίθεση.

Εξουδετέρωση των εφεδρειών του εχθρού: Η σωστή στρατηγική πρέπει ταυτόχρονα να απομονώνει τον εχθρό από τις δικές του εφεδρείες (π.χ. να αποκόψει την αστική τάξη από την υποστήριξη των μεσαίων στρωμάτων).


🚀 Το νόημα: Για τον Στάλιν, ο επαναστάτης ηγέτης είναι σαν τον στρατηγό που δεν κοιτάζει μόνο τους δικούς του στρατιώτες, αλλά περιμένει τη στιγμή που οι αντίπαλοι θα αρχίσουν να τσακώνονται μεταξύ τους για να δώσει το τελειωτικό χτύπημα.

Σε ενδιαφέρει να δούμε πώς αυτές οι αντιθέσεις χρησιμοποιήθηκαν ως «εφεδρεία» για να επικρατήσει το σύνθημα «Όλη η εξουσία στα Σοβιέτ»;

…………..



Συγκέντρωσα όλα τα βασικά σημεία για τη Στρατηγική και την Τακτική από τα «Ζητήματα Λενινισμού» σε μια δομημένη μορφή.

Μπορείς να αντιγράψεις το παρακάτω κείμενο και να το αποθηκεύσεις ως PDF (μέσω Word ή Google Docs), καθώς δεν έχω τη δυνατότητα άμεσης αποστολής αρχείου προς λήψη:


Ιωσήφ Στάλιν: Στρατηγική και Τακτική



Πηγή: Ζητήματα Λενινισμού / Πάνω στις Αρχές του Λενινισμού (Κεφ. VII)



1. Ορισμοί

Στρατηγική: Ο καθορισμός της κατεύθυνσης του κύριου χτυπήματος του προλεταριάτου σε ένα συγκεκριμένο στάδιο της επανάστασης. Παραμένει σταθερή για όλη τη διάρκεια του σταδίου.

Τακτική: Ο καθορισμός της γραμμής συμπεριφοράς για ένα σύντομο διάστημα. Περιλαμβάνει ελιγμούς, υποχωρήσεις και επιθέσεις ανάλογα με την καθημερινή ροή της ταξικής πάλης.



2. Κινητήριες Δυνάμεις

Προλεταριάτο: Η ηγετική και η επαναστατική δύναμη μέχρι τέλους.

Αγροτιά: Ο βασικός σύμμαχος (φτωχοί και μεσαίοι αγρότες) που είναι απαραίτητος για την επιτυχία της επανάστασης.



3. Οι Εφεδρείες (Reserves)

Άμεσες Εφεδρείες:

Η αγροτιά και τα ενδιάμεσα στρώματα της χώρας.

Το προλεταριάτο των γειτονικών κρατών (διεθνής υποστήριξη).

Τα επαναστατικά κινήματα στις αποικίες και τις εξαρτημένες χώρες.

Οι κατακτήσεις της δικτατορίας του προλεταριάτου (όταν έχει ήδη κερδηθεί η εξουσία σε μια χώρα).

Έμμεσες (Πιθανές) Εφεδρείες:

Αντιθέσεις μεταξύ των τάξεων: Συγκρούσεις ανάμεσα σε τμήματα της αστικής τάξης.

Αντιθέσεις μεταξύ κρατών: Ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί και πόλεμοι που παραλύουν τον εχθρό.

Ρήγματα στο κράτος: Εσωτερικές κρίσεις στον κρατικό μηχανισμό του αντιπάλου.



4. Κανόνες Στρατηγικής Ηγεσίας

Κύριο Χτύπημα: Συγκέντρωση των δυνάμεων στο πιο ευάλωτο σημείο του εχθρού την κρίσιμη στιγμή.

Απομόνωση του εχθρού: Η στρατηγική πρέπει να αποκόπτει τον αντίπαλο από τις δικές του εφεδρείες.

Τέχνη της υποχώρησης: Ικανότητα οργανωμένης σύμπτυξης όταν ο εχθρός υπερτερεί, για να διασωθούν οι δυνάμεις για τη μελλοντική αντεπίθεση.


📌 Σημείωση: Αυτή η κωδικοποίηση αποτελεί τη βάση της "Λενινιστικής" σχολής σκέψης για τον πολιτικό πόλεμο, όπως τη διατύπωσε ο Στάλιν το 1924.

ΑΡΧΕΙΟ: ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΚΑΙ ΤΑΚΤΙΚΗ (Ι. Β. ΣΤΑΛΙΝ)

Θέμα: Ανάλυση του Κεφαλαίου VII από τα «Ζητήματα Λενινισμού»


1. ΟΡΙΣΜΟΙ

Στρατηγική: Ο καθορισμός της κατεύθυνσης του κύριου χτυπήματος του προλεταριάτου σε ένα συγκεκριμένο στάδιο της επανάστασης. Είναι το σχέδιο για τη διάταξη των δυνάμεων που παραμένει σταθερό όσο διαρκεί το συγκεκριμένο στάδιο.

Τακτική: Ο καθορισμός της γραμμης συμπεριφοράς για ένα σύντομο διάστημα. Αφορά τους ελιγμούς, τις υποχωρήσεις και τις επιθέσεις που προσαρμόζονται καθημερινά ανάλογα με την άνοδο ή την κάθοδο του κινήματος.


2. ΚΙΝΗΤΗΡΙΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ

Ηγετική Δύναμη: Το προλεταριάτο (η εργατική τάξη). Είναι η μόνη συνεπής επαναστατική δύναμη.

Βασικός Σύμμαχος: Η αγροτιά (φτωχοί και μεσαίοι αγρότες). Η συμμαχία εργατών-αγροτών αποτελεί τη βάση της νίκης.


3. ΤΑΞΙΝΟΜΗΣΗ ΕΦΕΔΡΕΙΩΝ

Ο Στάλιν δίνει βαρύτητα στη διαχείριση των εφεδρειών για την αποδυνάμωση του εχθρού:

Α. Άμεσες Εφεδρείες

Η αγροτιά και τα ενδιάμεσα στρώματα του πληθυσμού.

Το προλεταριάτο των γειτονικών χωρών (διεθνιστική βοήθεια).

Το επαναστατικό κίνημα στις αποικίες και τις εξαρτημένες χώρες.

Οι ήδη υπάρχουσες κατακτήσεις της δικτατορίας του προλεταριάτου.

Β. Έμμεσες (Πιθανές) Εφεδρείες

Αντιθέσεις μεταξύ των τάξεων: Εκμετάλλευση των συγκρούσεων ανάμεσα σε τμήματα της αστικής τάξης.

Αντιθέσεις μεταξύ κρατών: Αξιοποίηση των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και πολέμων που παραλύουν τον αντίπαλο.

Εσωτερικά Ρήγματα: Εκμετάλλευση της κρίσης στον κρατικό μηχανισμό, το στρατό ή τη γραφειοκρατία του εχθρού.


4. ΚΑΝΟΝΕΣ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗΣ ΗΓΕΣΙΑΣ

Συγκέντρωση Δυνάμεων: Το χτύπημα πρέπει να δοθεί στο πιο ευάλωτο σημείο του εχθρού, όταν η κρίση έχει ωριμάσει.

Επιλογή Στιγμής: Η μάχη δίνεται όταν η "πρωτοπορία" είναι έτοιμη και ο εχθρός δεν μπορεί να κινητοποιήσει τις δικές του εφεδρείες.

Απομόνωση Αντιπάλου: Η στρατηγική πρέπει να αποκόπτει την ηγεσία του εχθρού από τις μάζες που την ακολουθούν.

Ελιγμοί και Υποχώρηση: Η ικανότητα για οργανωμένη υποχώρηση (όταν ο εχθρός υπερτερεί) είναι εξίσου σημαντική με την επίθεση για τη διάσωση των στελεχών.


5. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ

Η στρατηγική κερδίζει τον πόλεμο, η τακτική κερδίζει τις μάχες. Η επιτυχία εξαρτάται από τη σωστή σύνδεση των άμεσων δυνάμεων με την έξυπνη αξιοποίηση των πιθανών (έμμεσων) εφεδρειών.


💡 Συμβουλή για την αρχειοθέτηση:


Αν το εκτυπώσεις, μπορείς να προσθέσεις στις σημειώσεις σου ότι το κείμενο αυτό γράφτηκε το 1924 ως σειρά διαλέξεων στο Πανεπιστήμιο Σβερντλόφ, αμέσως μετά το θάνατο του Λένιν.

 

ΙΝΑΤι και...τζαρτζαρίσματα Νο 1

Γιώργος Μιλτ. Σαλεμής

Δεν είναι σήμερα καιρός να αναπαράγουμε σε όλες τις κλίμακες την τακτική του Κουτσουμπιστικού Κόμματος Ελλάδας (Μαϊλικού-Παπαρηγικού). 

Δεν μας επιτρέπουν οι συνθήκες, και οι διεθνείς και οι εσωτερικές, από τη μια να κάνουμε αναλύσεις δυσοίωνες και απελπιστικές και από την άλλη να στεγανοποιούμε τα....ταπεράκια μας έτσι ώστε να μην αλληλεπιδρά, το εκάστοτε "περιεχόμενο" του τάπερ, με το περιβάλλον του! 

Οι σοβαροί άνθρωποι καταλαβαίνουν ότι όσο "μεγάλης αξίας" κι αν είναι το περιεχόμενο του τάπερ, εφόσον δεν αλληλεπιδρά με το περιβάλλον του, εφόσον δεν "ανταλλάσσει ύλη" μαζί του, είναι σαν να μην υπάρχει!

Όλοι οι Αριστεροί, ακόμα και ο Κουτσούμπας ή ο Σακελλαρίδης, θα έπρεπε να το ξέρουν χρόνια τώρα. Αλλά εν πάση περιπτώσει, το κύμα σηκώνει όλα τα σκαριά, σηκώνει και τους φελλούς.

Θα γράψω μερικές κουβέντες σε πρώτο ενικό πρόσωπο. ΜΗ νομίζετε ότι ετοιμάζομαι να σας ζητήσω κανενός είδους ψήφο. Θεός φυλάξοι! 

Θα μιλήσω προσωπικά γιατί είμαι ένας πολίτης και ΔΕΝ εκπροσωπώ κανέναν άλλον πέρα από τον εαυτό μου.

Είμαι, λοιπόν, παιδιόθεν, υπέρ των δημοκρατικών και εθνικο-απελευθερωτικών μετώπων. 

Υπέρ των ευρύτερων συμμαχιών. 

Υπέρ των κινημάτων με τους μεγάλους στόχους για εθνική ανεξαρτησία και κοινωνική απελευθέρωση. Εξακολουθώ να πιστεύω 

α) ότι η Ελλάδα παραμένει εξαρτημένη χώρα, με μειούμενη μάλιστα εθνική κυριαρχία, οπότε πρέπει να παλεύουμε τώρα σε αυτή την κατεύθυνση που πάλευε χρόνια η Αριστερά. 

β) ότι στην πάλη αυτή, έχει συμφέρον αντικειμενικό να ενταχθεί η συντριπτική πλειονότητα των Ελλήνων. 

Όλοι εκείνοι που πάσχουν από την εξάρτηση και την ταπείνωση της χώρας έχουν πραγματικό συμφέρον από μια Νέα Ελλάδα της τιμής της λευτεριάς, λυτρωμένη από κάθε ξενική εξάρτηση, με έναν πραγματικά λαϊκό ελληνικό πολιτισμό. Ισχύει αυτό είτε το συνειδητοποιούν είτε όχι. Είτε είναι διατεθειμένοι να το παλέψουν είτε είναι διατεθειμένοι να προσκυνάνε τον ΜΗτσοτακισμό προκειμένου να λύσουν τα προβλήματά τους δια της ρουσφετολογικής οδού ξεφτιλιζόμενοι έτι περαιτέρω...

Αντιλαμβάνομαι την Πολιτική ως ένα είδος πολέμου. Και τον πόλεμο ως συνέχεια της πολιτικής με άλλα μέσα. 

Συνεπώς έχω από την δεκαετία του 1970 σαφή αντίληψη ότι, η Πολιτική διέπεται από τους νόμους της Στρατηγικής και της Τακτικής.

Αντίθετα, μου προκαλούν την απέχθεια και τον χλευασμό απόψεις είτε πουριτανικές που πρέπει να τις κάνει κανείς πολιτικό πρόγραμμα και να τις εφαρμόσει μια κι έξω είτε ναρκισσιστικές που χρησιμεύουν σαν πιστοποίηση αγωνιστικότητας και ISO του τάχα επαναστάτη. 

Θυμίζω ότι, ενώ κάποιοι κάνουν κουτσά-στραβά μεταρρυθμίσεις ο Κουτσούμπας με τους γραφειοκράτες του ΔΕΝ κάνει καμία επανάσταση! Απλώς κοιτάει. 

Θυμίζω επίσης ότι στις εκλογές του 2012 μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να μην έκανε συμβιβασμό αλλά για τον λαό ήταν το ίδιο εφόσον τον συμβιβασμό τον έκαναν άλλοι και με χειρότερους για τον λαό όρους. 

Κοντολογίς, είμαι με την άποψη ότι, τους στρατηγούς της Αριστεράς τους θέλουμε και για τις νίκες και για τις ήττες. Και για την πλημμυρίδα και για την άμπωτη του κινήματος. Και για την επίθεση και για την άμυνα αλλά και για την υποχώρηση και την Μεγάλη Πορεία της ολικής ανατροπής των συσχετισμών.

Είμαι υπέρ της κλιμάκωσης. 

Υπέρ της μέγιστης ευελιξίας. 

Υπέρ των συνεχών ελιγμών και της κίνησης. 

Υπέρ της συγκέντρωσης των δυνάμεων στον κρίκο που θα μας δώσει τον έλεγχο της αλυσίδας, που θα προκαλέσει ένα ρήγμα στον αντίπαλο, που θα δημιουργηθεί ένα "πάτημα" για μια περαιτέρω διάσπαση του μετώπου. 

Είμαι υπέρ των ΕΦΕΔΡΕΙΩΝ! Της αέναης συγκέντρωσης νέων δυνάμεων, υπέρ της εκπαίδευσής των, υπέρ της σχεδιασμένης, σε χώρο και σε χρόνο, διάθεσής τους στη μάχη και όχι στην από την αρχή κατασπατάλησή τους.

Είμαι υπέρ των σταδίων, των ποσοτικών αλλαγών που κάποια στιγμή οδηγούν στις ποιοτικές αλλαγές και τα άλματα. 

Δεν φλερτάριζα ποτέ με τον τροτσκισμό και οι φαμφάρες του που επανέρχονται από το παράθυρο μου προκαλούν τον γέλωτα όταν δεν μου προκαλούν το μένος.

Τούτων όλων δοθέντων,

Θεωρώ κάθε κίνηση κατά του κυρίου αντιπάλου του ΜΗτσοτακισμού, καλή και χρήσιμη κίνηση. Υπ' αυτή την έννοια και με επιπλέον δεδομένο ότι πρόκειται για γνήσιο και αυθόρμητο λαϊκό κίνημα υπό εξέλιξη σε ανώτερες ποιότητες, θεωρώ θετικό και ευπρόσδεκτο το κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού.

Δεν θα είμαι εγώ που θα προδικάσω το μέλλον του ενός ή του άλλου σχηματισμού και δεν θα σπεύσω να μαντέψω από τώρα αν θα πουν ΝΑΙ ή ΟΧΙ στη συνεργασία την κρίσιμη στιγμή. Ας το κάνουν μόνοι τους και ας τους κρίνει ο.. Λαός.

Δεν θα απορρίψω από την αρχή την εθνική ενότητα αλλά θα παλέψω για τη συγκέντρωση όλων των δυνάμεων μπροστά στον κύριο αντίπαλο της προόδου της χώρας. Αν τορπιλίσουν άλλοι την εθνική ενότητα στα πρόθυρα ενός μεγάλου παγκόσμιου πόλεμου, ας πάρουν το κρίμα στον λαιμό τους.

Συνεπώς δεν θα απορρίψω κατ' αρχάς και κατ' αρχήν το Μανιφέστο του ΙΝΑΤ. Θα το θεωρήσω ως βάση για συζήτηση.

Και θα επισημάνω μερικά πράγματα. 

Σε τούτο το σημείωμα και σε μελλοντικά.

1) Το ΙΝΑΤι βγάζει μάτι! Το λέω για αυτούς τους μεγάλους μπολσεβίκους που δεν βολεύονται με λιγότερο επαναστατικό ουρανό εδώ και 36 χρόνια αλλά δεν είδαμε και το φως της Επανάστασης. Αν μιλάς για την Επανάσταση και φιλολογείς, δεν σημαίνει ότι είσαι επαναστάτης γιατί απλούστατα επί 36 χρόνια δεν κατάφερες ούτε τις συλλογικές συμβάσεις να σώσεις. Αυτά τα "ΚΚΕ ισχυρό -δύναμη για τον λαό", μέσα από το τάπερ του Περισσού, τα ακούω βερεσέ.

2) Το ΙΝΑτι όμως θολώνει και το μυαλό. Και απ' ό, τι βλέπω με τις πρώτες ματιές, οι καθηγητάδες ετοιμάζονται να πάρουν τον Τσίπρα στον λαιμό τους. Για άλλη μια φορά. Αν και την πρώτη τον πήραν στον χοντρό τους σβέρκο οι τόσες συνιστώσες. 

Οι καθηγητάδες λοιπόν. Ευτυχώς που το υπογράφουν φαρδιά πλατιά. Κάτι είναι κι αυτό. Γι' αυτό, δεν θα το θεωρήσω ντε και καλά τον τελευταίο, επί του προοιμίου, λόγο του Αλέξη Τσίπρα. Δεν θα τα βάλω μαζί του. Αλλά οι καθηγητάδες ας φυλαχτούν...

-Ρούχου!!! θα αναφωνήσω στα αρβανίτικα και κανα δυο θα εννοήσουν.

3) Γιατί το ΙΝΑΤι θα τον πάρει στο λαιμό του;

Μα είναι δυνατόν, με δύο πολέμους δίπλα μας, με τους Αμερικανούς να διαλύουν το ΝΑΤΟ και την ΕΕ και οι καθηγητές να σφυρίζουν αδιάφορα συζητώντας όλα τα άλλα εκτός από το πρώτο ζήτημα που ανέκαθεν συζητούσε η Κεντρο-Αριστερά πρώτο-πρώτο;

Είναι δυνατόν να μη τίθεται καν το ζήτημα;

Και παραπέρα..

Εφόσον οι συσχετισμοί παγκοσμίως αλλάζουν και οι παλιές συμμαχίες αμφισβητούνται ή χρεωκοπούν εμείς τι θα παραστήσουμε; τους αφελείς;

Είναι δυνατόν ο Τουσκ να μας έχει πατήσει στο λαιμό στα πλαίσια της προετοιμασίας τους για πόλεμο με τη Ρωσία και μεις να πάμε σήμερα και να γινόμαστε ουρά του στην πυρπόληση του παντός;

Είναι δυνατόν να νιώθουμε ασφαλείς σε μια συμμαχία που μας έχει καταστρέψει κι εμείς να ανοίγουμε την πόρτα σε όλους που φεύγουν χωρίς καν να θέτουμε έναν κάποιο έστω σκεπτικισμό;

Αύριο μεθαύριο θα καταργηθεί η ομοφωνία. Τι θα κάνουμε;

Θα συρθούμε πίσω από την...Κάγια Κάλλας;

Είναι δυνατόν οι πολιτικές δυνάμεις της πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής να σύρονται πίσω από τις στρατηγικές του Σιωνισμού; Να μην κάνουν κουβέντα για τους BRICS το νέο "κίνημα των Αδεσμεύτων";

Συνεχίζεται...